Zanim zaczęliśmy przeglądać profile znajomych na Instagramie i Facebooku, mieliśmy własny sposób na poznawanie cudzych sekretów. Wystarczył zwykły zeszyt w kratkę, kolorowe długopisy i odrobina kreatywności. „Złote myśli” krążyły między szkolnymi ławkami, a ich właścicielki z niecierpliwością czekały, aż wrócą wypełnione odpowiedziami.
„Złote myśli”. Pamiętasz te zeszyty?
Nie kupowało się ich w gotowej, eleganckiej oprawie. Najczęściej były to zwykłe szkolne zeszyty, które samodzielnie ozdabiałyśmy. Na okładkach pojawiały się wycinanki z kolorowych czasopism, naklejki, serduszka i zdjęcia ulubionych piosenkarzy. W środku znajdowała się lista pytań, a każdy, kto dostawał zeszyt, miał na nie odpowiedzieć. Czasem wpisywaliśmy swoje imię, czasem tylko numer przypisany do konkretnej osoby.
Pytania były z pozoru niewinne. Ulubiony kolor? Hobby? Najlepsza przyjaciółka? Ulubiony zespół muzyczny? Największe marzenie? Ale prawdziwe emocje zaczynały się dopiero przy TYM jednym pytaniu.
„Jakie są inicjały twojej sympatii?”
To pytanie potrafiło zelektryzować całą klasę. Zwłaszcza jeśli zeszyt właśnie wrócił od osoby, która nam się podobała. Niektórzy odważnie wpisywali imię i nazwisko. Inni ograniczali się do inicjałów, a najbardziej tajemniczy odpowiadali: „Nie powiem”, „To sekret” albo po prostu rysowali serduszko.
Oczywiście takie odpowiedzi tylko podsycały ciekawość. Zdarzało się, że kilka koleżanek wspólnie analizowało zapisane litery, próbując odgadnąć, kto jest czyją sympatią. A jeśli inicjały przypadkiem pasowały do naszych? Trudno było nie zacząć snuć romantycznych scenariuszy.
Nasze pierwsze media społecznościowe
Dziś podobne pytania pojawiają się w internetowych ankietach, relacjach na Instagramie czy popularnych trendach na TikToku. W latach 90. nie potrzebowaliśmy jednak internetu, żeby dowiedzieć się, kto kogo lubi i o czym marzą znajomi. Złote myśli były czymś w rodzaju analogowego profilu społecznościowego. Każdy zostawiał w nich kawałek siebie – ulubioną piosenkę, marzenie, sekret albo krótką wiadomość dla właścicielki.
Było też pytanie, które potrafiło sprawić wyjątkową przyjemność: „Co sądzisz o właścicielce tego zeszytu?”. Odpowiedzi czytało się z wypiekami na twarzy. Szczególnie te napisane przez osoby, na których opinii najbardziej nam zależało.
Zeszyty, które przechowywały nasze wspomnienia
Najpiękniejsze w „Złotych myślach” było chyba to, że każda odpowiedź pozostawała zapisana czyimś charakterem pisma. Jedni pisali starannie, inni ozdabiali strony rysunkami, a jeszcze inni zostawiali zabawne dedykacje. Nie było możliwości poprawienia odpowiedzi po kilku miesiącach ani usunięcia niezręcznego wyznania jednym kliknięciem. Wszystko zostawało na papierze.
Niektóre z tych zeszytów do dziś leżą na dnie szuflad, między starymi zdjęciami i szkolnymi pamiątkami. Przypominają nam czasy, kiedy największym sekretem były inicjały sympatii, a na odpowiedź od ukochanego chłopaka czekało się czasem cały tydzień.