Jeszcze kilka lat temu większość rozmów o odchudzaniu sprowadzała się do tych samych haseł: mniej jedz, więcej się ruszaj, wykaż się silną wolą. Dziś coraz częściej słyszymy o Ozempicu i innych lekach z grupy agonistów GLP-1, które pomagają redukować masę ciała. Jednak w relacjach kobiet stosujących te preparaty coraz częściej pojawia się coś znacznie bardziej zaskakującego niż utrata kilogramów.
– Po raz pierwszy od 30 lat nie myślę o jedzeniu przez cały dzień – to zdanie powraca w dziesiątkach internetowych dyskusji, grup wsparcia i reportaży poświęconych semaglutydowi.
Podobne historie opisywały także największe światowe media. Kobiety mówiły nie tylko o spadku wagi, ale przede wszystkim o zjawisku, które w języku angielskim doczekało się własnej nazwy: food noise, czyli „szum jedzeniowy”.
Czym jest „food noise”?
To nie głód. Nie chodzi też o zwykłą ochotę na coś słodkiego, dobrego. Ciągłe uczcie typu „coś bym zjadła, ale nie wiem co”.
„Food noise” to nieustanny strumień myśli związanych z jedzeniem. Co zjem na śniadanie? Czy mogę pozwolić sobie na deser? Ile kalorii ma ten obiad? Czy zjadłam za dużo? Co kupić w drodze do domu?
Dla wielu osób takie myśli pojawiają się sporadycznie. Dla innych są obecne niemal przez cały dzień.
To właśnie na łamach The New York Times po raz pierwszy szerzej opisano zjawisko „food noise” w kontekście leków takich jak Ozempic. Bohaterki reportażu mówiły o czymś, czego nie da się pokazać na wadze ani na zdjęciu „przed i po” – o nagłej ciszy w głowie. Jedna z kobiet przyznała, że po rozpoczęciu terapii przestała obsesyjnie myśleć o jedzeniu i zachciankach, które wcześniej towarzyszyły jej każdego dnia.
Później temat podchwyciły między innymi Vogue, The Guardian, The Atlantic oraz The Cut, które zaczęły analizować nie tylko medyczny, ale również psychologiczny wymiar terapii semaglutydem.
Nie tylko kwestia silnej woli
Przez dekady kultura diet przekonywała nas, że szczupła sylwetka jest przede wszystkim efektem samodyscypliny. Jeśli ktoś nie potrafił schudnąć, łatwo było uznać, że brakuje mu motywacji albo konsekwencji.
Tymczasem współczesna nauka coraz częściej pokazuje, że apetyt jest znacznie bardziej skomplikowanym mechanizmem. Wpływają na niego hormony, genetyka, emocje, stres, sen i działanie układu nagrody w mózgu.
To właśnie dlatego część specjalistów uważa, że rozmowa o otyłości powinna wyjść poza uproszczone hasła o „jedzeniu mniej”. Coraz częściej mówi się o tym, że dla niektórych osób walka z nadmiernym apetytem przypomina nieustanne zmaganie z własną biologią. Dla wielu kobiet odkrycie tego bywa wręcz przełomowe.
Historie opisywane przez amerykańskie media mają wspólny mianownik. Ich bohaterki często przyznają, że przez lata obwiniały siebie za brak efektów kolejnych diet. Dopiero po rozpoczęciu leczenia zrozumiały, że inni ludzie mogą nie doświadczać nieustannego natłoku myśli o jedzeniu.
Cisza, której się nie spodziewały
Utrata wagi jest widoczna. Można ją zmierzyć i pokazać na zdjęciach „przed i po”. Znacznie trudniej uchwycić zmianę, która zachodzi w psychice.
Kobiety opisujące doświadczenia związane z Ozempikiem często używają podobnych słów: ulga, spokój, cisza.
Niektóre mówią, że po raz pierwszy od lat potrafią obejrzeć film bez myślenia o przekąskach. Inne przyznają, że przestały odczuwać potrzebę ciągłego planowania kolejnych posiłków. Jeszcze inne zauważają, że jedzenie przestało być głównym bohaterem ich dnia. To doświadczenie bywa tak silne, że dla części osób okazuje się ważniejsze niż sam spadek masy ciała.
Czy Ozempic zmienia naszą relację z jedzeniem?
Eksperci podkreślają, że leki takie jak Ozempic nie są magicznym rozwiązaniem wszystkich problemów związanych z wagą. Nadal wymagają kontroli lekarskiej, mogą powodować działania niepożądane i nie są odpowiednie dla każdego.
Jednocześnie coraz częściej stają się punktem wyjścia do szerszej dyskusji o tym, jak naprawdę wygląda życie osób zmagających się z otyłością lub nadmiernym apetytem. Być może najciekawszym skutkiem popularności Ozempicu nie jest wcale liczba utraconych kilogramów, ale właśnie zmiana narracji.
Coraz więcej kobiet mówi dziś otwarcie, że przez lata nosiły w sobie poczucie winy związane z jedzeniem. A kiedy ten nieustanny „szum” nagle ucichł, odkryły coś zaskakującego. Życie może nie kręcić się wokół kolejnej diety, a jedzenie może przestać być codzienną walką. No i najważniejsza prawda, która nie zmienia się od lat, że czasem największa zmiana nie zachodzi na wadze, ale w głowie.
Zobacz także:
- Kiedy piękno zaczyna męczyć. Bycie zadbaną kobietą to praca na pół etatu
- Po 40 najważniejszy jest trening siłowy. Kobiety z każdym rokiem tracą 1% tkanki mięśniowej
- Hipnoza na odchudzanie – czy to naprawdę działa?