Eurowizja miała być już w 2020 roku

Alicja Szemplińska miała reprezentować Polskę podczas Konkurs Piosenki Eurowizji 2020. Konkurs został jednak odwołany z powodu pandemii COVID-19. Dla młodej wokalistki był to trudny moment, bo przez wiele miesięcy przygotowywała się do występu i wiązała z nim ogromne nadzieje.

Rok później Telewizja Polska wybrała innego reprezentanta — Rafała Brzozowskiego. Wielu fanów uważało wtedy, że Alicja nie dostała drugiej szansy, na którą zasługiwała.

Dziś wokalistka wraca do eurowizyjnych emocji po kilku latach przerwy i znów budzi duże zainteresowanie.

Talent odkryto u niej już w przedszkolu

Muzyka była obecna w jej życiu od najmłodszych lat. Sama Alicja wielokrotnie opowiadała, że jej talent zauważono już w przedszkolu.

„W przedszkolu moja pani wyczuła we mnie wokalny talent. Dzięki niej zaśpiewałam na pierwszym apelu i tak się to zaczęło.” – wspomina w jednym z wywiadów.

Później rodzice zapisali ją na zajęcia wokalne w lokalnym domu kultury. Były też konkursy, festiwale, warsztaty i muzyczne obozy organizowane w całej Polsce. W dzieciństwie śpiewała również w chórze kościelnym.

Choć dziś wiele osób kojarzy ją głównie z telewizji, jej muzyczna droga zaczęła się dużo wcześniej i była związana z regularną pracą oraz rozwijaniem talentu przez wiele lat.

„The Voice of Poland” okazał się przełomem

Przełomowym momentem w karierze Alicji był udział w jubileuszowej edycji The Voice of Poland. Wokalistka przyznawała, że długo zastanawiała się, czy zgłosić się do programu.

„Szczerze mówiąc zawsze o tym marzyłam, żeby wystartować w tym programie. (…) Czy to odpowiedni czas, by startować? Czy nie lepiej poczekać parę lat, kiedy będę starsza i dojrzalsza?”

Ostatecznie zdecydowała się spróbować i wygrała program. Zdobyła kontrakt płytowy, rozpoznawalność i sympatię widzów, którzy docenili nie tylko jej głos, ale też naturalność i spokój.

Nie zawsze było łatwo

Alicja otwarcie mówiła też o tym, że początki wcale nie wyglądały idealnie. Zdarzało się, że wracała z konkursów bez nagród i bardzo to przeżywała.

„Gdy zaczynałam śpiewać kilka lat temu, kiedy zaczęłam jeździć na różne konkursy wokalne, nigdy ich nie wygrywałam. To było czasem dla mnie smutne i zastanawiałam się dlaczego tak jest.”

Jak podkreślała, wtedy ogromne znaczenie miało wsparcie rodziców i nauczycieli, którzy motywowali ją, by się nie poddawała.

Dziś Alicja Szemplińska jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych wokalistek w Polsce. Choć jej droga do sukcesu trwała kilka lat i nie brakowało na niej trudnych momentów, wokalistka konsekwentnie rozwijała swoją karierę i wróciła do marzenia, które miała jeszcze jako dziecko.

Zobacz także:

• Kim jest „ciocia Ola”? To ona stoi za uśmiechami dzieci z Cancer Fighters
• Influencerka ogoliła głowę na łyso. To wszystko dla dzieci chorych na raka
• Kasia Tusk poleca klasyki polskiego kina. „Tata męczył nimi przed niedzielnym obiadem”

Artykuł Dziewczyna z Ciechanowa, o której dziś mówi cała Polska. Kim jest Alicja Szemplińska? pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Tym razem na swoim Instagramie Kasia Tusk wróciła do polskiej klasyki. A to dlatego, że na Netflixa trafiło właśnie 36 kultowych tytułów polskiego kina.

Jak napisała w swoim stories:

„Na Netflixa trafiło właśnie 36 klasyków polskiego kina.
Część z nich pewnie znacie, a część możecie kojarzyć z tego, że czasem tata męczył Was przed niedzielnym obiadem, aby obejrzeć „jego ulubiony film, bo właśnie leci na Jedynce”.

Dziś już dorośli, z różnymi doświadczeniami i w nowej (ale też skomplikowanej) rzeczywistości politycznej, warto się przeprosić z niektórymi tytułami. Jednym z nich jest na pewno „Człowiek z żelaza”.”

Influencerka zwraca uwagę, że wiele z tych filmów kiedyś oglądaliśmy jako dzieci trochę z przymusu, bez większego zrozumienia kontekstu. Dziś – z inną perspektywą i doświadczeniem – mogą wybrzmieć zupełnie inaczej.

W swoim wpisie przypomina też, że „Człowiek z żelaza” powstał dosłownie rok po strajkach w sierpniu 1980 roku, więc nie jest to opowieść tworzona z dystansu, ale zapis bardzo świeżych emocji i wydarzeń. Film łączy fabułę z autentycznymi postaciami i sytuacjami. Na ekranie pojawia się m.in. Lech Wałęsa, a część scen kręcono na terenie Stoczni Gdańskiej.

To właśnie ten realizm – jak podkreśla Tusk – sprawia, że w filmie czuć atmosferę tamtych czasów – niepewność, strach, ale też ogromną siłę i solidarność.

„To film dla każdej Polki i każdego Polaka. Zwłaszcza dla pokolenia millenialsów i młodszych, bo zaciera się już pamięć o tym, ile musieli wytrzymać nasi rodzice” – pisze.

I dodaje: dziś żyjemy w zupełnie innej rzeczywistości, ale warto wiedzieć, skąd ona się wzięła.

„Człowiek z żelaza” to film w reżyserii Andrzej Wajda z 1981 roku. Produkcja zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i jest jednym z najważniejszych obrazów pokazujących narodziny „Solidarności” oraz przemiany społeczne w Polsce lat 80.

Zobacz także:

• Dom dobry – nowy film Wojciecha Smarzowskiego. Historia, o której większość woli milczeć
• Serial „Dom” – kultowa opowieść o Polsce, jakiej już nie ma
• Filmowe propozycje z Netflixa, które warto obejrzeć we dwoje

Artykuł Kasia Tusk poleca klasyki polskiego kina. „Tata męczył nimi przed niedzielnym obiadem” pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Za pseudonimem „ciocia Ola” stoi Aleksandra, związana z Fundacją Cancer Fighters. Organizacja od lat wspiera dzieci i dorosłych chorujących na nowotwory – finansowo, organizacyjnie i psychologicznie. Jednym z elementów tej działalności jest także obecność w mediach społecznościowych, która pozwala docierać do większej liczby osób i budować świadomość wokół chorób onkologicznych.

Profil „cioci Oli” wyróżnia się na tle innych tego typu treści. Nie ma tu patosu ani budowania napięcia. Zamiast tego są krótkie, proste nagrania: dzieci tańczące na szpitalnym korytarzu, śmiejące się podczas rozmowy czy reagujące na drobne niespodzianki. To materiały, które pokazują, że mimo choroby ich codzienność nie składa się wyłącznie z leczenia.

Ciocia Ola prywatnie

Ola prywatnie jest żoną założyciela fundacji Cancer Fighters. Jej zaangażowanie w pracę fundacji nie kończy się tylko na publikowaniu treści w sieci – jest częścią szerszych działań organizacji i jej codziennego funkcjonowania.

W komentarzach pod nagraniami często pojawiają się słowa wsparcia – zarówno dla dzieci, jak i dla samej „cioci Oli”. Wiele osób zwraca uwagę, że takie treści pomagają oswoić temat choroby, a jednocześnie pokazują, jak ważna jest obecność drugiego człowieka w trudnych momentach.

Choć „ciocia Ola” działa w internecie, jej rola nie ogranicza się do social mediów. To jedna z osób, które na co dzień towarzyszą dzieciom w trakcie leczenia – budując relacje, wspierając i wnosząc do ich rzeczywistości coś, czego nie da się zastąpić żadnym sprzętem medycznym ani procedurą.

W czasach, gdy wiele treści w sieci powstaje z myślą o zasięgach, jej działalność pokazuje inny kierunek – taki, w którym najważniejszy jest człowiek.

Zobacz także:

• Influencerka ogoliła głowę na łyso. To wszystko dla dzieci chorych na raka
• Nicole Kidman po śmierci mamy podjęła zaskakującą decyzję. Ten trend rośnie na całym świecie
• „Kiedyś na starość, w bujanym fotelu…” Wpis Łukasza Litewki rozrywa serce

Artykuł Kim jest „ciocia Ola”? To ona stoi za uśmiechami dzieci z Cancer Fighters pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Litewka był znany przede wszystkim z działań charytatywnych. Pomagał tam, gdzie inni często nie mieli już siły lub możliwości zareagować. Nagłaśniał historie ludzi w skrajnie trudnych sytuacjach – samotnych rodziców, chorych dzieci, osób bez dachu nad głową. Wiele z prowadzonych przez niego zbiórek kończyło się ogromnym sukcesem, a pomoc trafiała do potrzebujących w rekordowym tempie.

Internauci wracają do jednego wpisu

Wraz z informacją o jego śmierci w sieci zaczęły pojawiać się archiwalne wpisy Litewki. Jeden z nich szczególnie poruszył internautów. Dziś czytany jest zupełnie inaczej niż w momencie publikacji – bardziej symbolicznie, niemal jak osobista refleksja o życiu i jego sensie.

„Powiem Wam jeszcze jedno. Przed urodzinami zawsze nachodzi mnie refleksja na temat swojego życia. Dziś uważam, że to zaszczyt jest być 36-latkiem, który znalazł miejsce dla siebie w przestrzeni internetowej, znalazł podobnych ludzi, a oni znaleźli jego i zamiast szerzenia mało ambitnych treści (które są za każdym rogiem internetu) zmieniliśmy życie (często w skrajnie trudnej sytuacji) dziesiątek ludzi i zwierząt.

Kiedyś, na starość, w bujanym fotelu gdy już nie będzie Facebooka, a młodzi będą myśleli, że Litewka to był mieszkaniec Litwy, będę siedział przy uchylonym oknie, delektował się ostatnimi wiosnami i wspominał sobie oraz myślał, kim są i gdzie są dziś ludzie, których uratowaliśmy i jak potoczyło się ich życie.

Postaram się ich odnaleźć i napisać o nich ostatni post.

I tak zamknie się piękna książka.”

Słowa, które dziś brzmią inaczej

Jeszcze niedawno ten wpis był jedną z wielu refleksji publikowanych przez Litewkę w mediach społecznościowych. Dziś dla wielu osób nabrał zupełnie innego znaczenia.

Internauci zwracają uwagę, że to nie tylko podsumowanie dotychczasowej działalności, ale też bardzo osobista wizja przyszłości – spokojnej, pełnej wspomnień i poczucia sensu. Przyszłości, której już nie będzie.

Zobacz także:

• Desiderata. Mądrość sprzed lat, która dziś brzmi bardziej aktualnie niż kiedykolwiek (pełen tekst)
• Rzeczy, które robili nasi dziadkowie i byli zdrowi. „Nie pili żadnych zielonych koktajli”
• Cytaty o przyjaźni – najpiękniejsze słowa, które wzruszą cię do łez

Artykuł „Kiedyś na starość, w bujanym fotelu…” Wpis Łukasza Litewki rozrywa serce pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Tymczasem – jak tłumaczy psycholożka Żaneta Kędzierska – bardzo często to nie kwestia charakteru, tylko sygnał, że organizm jest przeciążony. Tak próbuje sobie z tym poradzić. To jego „wymuszony” sposób.

Scrollujesz bez końca, ale nic cię nie interesuje

To moment, w którym niby odpoczywasz, ale tak naprawdę czujesz się zawieszona. Przeglądasz kolejne treści, ale żadna nie przyciąga uwagi.

Mózg w ten sposób unika wysiłku i podejmowania decyzji. To forma ucieczki, kiedy zasoby są już na wyczerpaniu.

Odkładasz nawet najprostsze rzeczy

Nie chodzi o duże zadania. Czasem problemem staje się odpisanie na wiadomość czy wykonanie telefonu. Gdy układ nerwowy jest przeciążony, wszystko zaczyna być odbierane jako zbyt duże obciążenie. Nawet drobiazgi.

Szukasz szybkiej ulgi

Masz większą ochotę na słodycze, przekąski, częściej sięgasz po telefon. To nie przypadek. Organizm próbuje się ratować szybkim zastrzykiem dopaminy – czyli chwilowym poczuciem ulgi i przyjemności.

Reagujesz mocniej… albo wcale

Możesz być bardziej drażliwa niż zwykle, szybciej się denerwować, płakać. Przeciążenie działa też w drugą stronę. Czasem pojawia się odcięcie, brak emocji, obojętność. Obie reakcje są sygnałem, że organizm nie radzi sobie z nadmiarem bodźców.

Nie możesz się zdecydować nawet w prostych sprawach

Co zjeść? W co się ubrać? Od czego zacząć dzień? Kiedy jesteśmy przeciążeni, nasze zasoby poznawcze spadają. Podejmowanie decyzji staje się trudne, nawet jeśli wcześniej było czymś zupełnie naturalnym.

To nie lenistwo

Choć łatwo tak to nazwać, w rzeczywistości te zachowania nie mają nic wspólnego z brakiem chęci. To raczej sygnał, że organizm potrzebuje odpoczynku, a nie kolejnej listy zadań do wykonania. Czasem zamiast „ogarniać się”, warto po prostu… się zatrzymać i najzwyczajniej w świecie odpocząć.

Zobacz także:

• Przestałam scrollować i nagle poczułam spokój. 50 cytatów, które naprawdę otwierają oczy
• Déjà vu – „zawieszenie mózgu” czy migawki z poprzedniego życia?
• Błąd w Matrixie – co to znaczy i dlaczego tak często o tym mówimy?

Artykuł To nie lenistwo. 5 rzeczy, które robisz, gdy twój organizm jest przeciążony pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Jego publikacje są popularne szczególnie wśród osób, które chcą pracować nad nawykami, emocjami i własnym podejściem do rzeczywistości.

Jak zerwać z nałogiem bycia sobą (ang. Breaking the Habit of Being Yourself)

To jedna z najczęściej polecanych książek Dispenzy – szczególnie na początek.

Autor tłumaczy w niej, jak powstają nasze schematy myślenia i zachowania oraz dlaczego tak trudno je zmienić. Pokazuje też konkretne techniki pracy z umysłem, które mają pomóc wyjść z automatycznych reakcji.

To książka dla osób, które czują, że żyją według starych schematów i chcą coś w tym zmienić.

Efekt placebo (ang. You Are the Placebo)

W tej książce Dispenza skupia się na tym, jak ogromny wpływ na ciało ma nasz umysł. Opisuje historie ludzi, u których sama zmiana przekonań wpłynęła na zdrowie i samopoczucie. Odwołuje się przy tym do badań naukowych, próbując pokazać, że to, w co wierzymy, realnie oddziałuje na organizm.

To jedna z bardziej „naukowych” książek autora.

Nadprzyrodzony umysł (ang. Becoming Supernatural)

To najbardziej rozbudowana i jednocześnie najbardziej „duchowa” książka Dispenzy. Autor łączy wiedzę o mózgu z tematami takimi jak medytacja, energia czy świadomość. Opisuje, jak poprzez pracę z umysłem można zmieniać swoje doświadczenie rzeczywistości.

To propozycja dla osób, które chcą wejść głębiej w temat i są otwarte na bardziej duchowe podejście.

Ewolucja naszego mózgu (ang. Evolve Your Brain)

To jedna z wcześniejszych książek autora, bardziej skupiona na podstawach neurobiologii. Dispenza tłumaczy, jak działa mózg i jak nasze myśli wpływają na tworzenie się nowych połączeń neuronalnych. To dobra pozycja dla osób, które lubią rozumieć „dlaczego” coś działa, zanim zaczną to stosować.

Od której książki zacząć?

Jeśli dopiero zaczynasz, najpierw warto sięgnąć po „Jak przełamać nawyk bycia sobą”. To najbardziej przystępna i praktyczna lektura.

Jeśli interesuje cię wpływ umysłu na ciało, w tym uzdrawianie samego siebie, sięgnij po „Efekt placebo”, a jeśli szukasz czegoś bardziej duchowego, koniecznie przeczytaj „Nadprzyrodzony umysł”.

Dlaczego jego książki są tak popularne?

Książki Dispenzy trafiają do osób, które szukają połączenia psychologii i duchowości. Dają poczucie, że każda zmiana jest możliwa i że zaczyna się od sposobu myślenia.

Jednocześnie warto pamiętać, że część jego teorii budzi dyskusje w środowisku naukowym. Dlatego najlepiej traktować je jako inspirację do pracy nad sobą, a nie jedyne źródło wiedzy.

Zobacz także:

• Rozwój duchowy – etapy, które przechodzi większość z nas. Nie zawsze to zauważamy
• Werset z Biblii, który pomaga pokonać atak paniki
• Mądrość buddyzmu w 10 zdaniach. Życiowe wskazówki nie tylko dla wyznawców

Artykuł Joe Dispenza – książki, od których warto zacząć swój rozwój duchowy pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Czy te dwa podejścia – Kroniki Akaszy i chrześcijaństwo – mogą się ze sobą spotkać? A może są całkowicie sprzeczne?

Czym są Kroniki Akaszy?

Kroniki Akaszy opisywane są jako pewnego rodzaju „energetyczne archiwum” lub pole informacji, w którym zapisane są wszystkie doświadczenia – przeszłe, teraźniejsze i potencjalne przyszłe – dotyczące każdej osoby.

Według tej koncepcji, każdy człowiek ma dostęp do swojego „zapisu”, który może pomóc zrozumieć:

• powtarzające się schematy w życiu
• trudne relacje
• decyzje, które podejmuje
• emocje, których nie potrafi wyjaśnić

Dostęp do Kronik ma odbywać się poprzez specjalną praktykę, często określaną jako „odczyt”. Prowadzony jest on przez osobę, która potrafi wejść w ten stan świadomości.

Dla wielu osób jest to narzędzie samopoznania. Dla innych coś, co trudno zweryfikować i zrozumieć w racjonalny sposób.

Jak na to patrzy chrześcijaństwo?

Z perspektywy chrześcijaństwa podejście do Kronik Akaszy jest raczej jednoznaczne.

Kościół katolicki nie uznaje tej koncepcji jako części swojej nauki. Co więcej, traktuje praktyki związane z odczytami, channelingiem czy próbą kontaktu z „innymi poziomami świadomości” jako coś, co może być duchowo niebezpieczne.

W Katechizmie Kościoła Katolickiego pojawiają się wyraźne ostrzeżenia przed praktykami, które próbują „poznać przyszłość” lub uzyskać dostęp do wiedzy w sposób inny niż poprzez relację z Bogiem.

Z tej perspektywy:

• źródłem poznania i prawdy jest Bóg
• kontakt duchowy powinien odbywać się poprzez modlitwę i sakramenty
• inne formy „poszukiwania wiedzy” mogą być traktowane jako odejście od tej drogi

Gdzie pojawia się największa różnica?

Największa różnica dotyczy źródła. W chrześcijaństwie centrum stanowi Bóg – osobowy, relacyjny, obecny w życiu człowieka. To do Niego kierowana jest modlitwa, to z Nim buduje się relację.

W koncepcji Kronik Akaszy nie ma jednej, konkretnej „osoby”, z którą nawiązuje się kontakt. Mówimy raczej o polu informacji, energii, świadomości. To zupełnie inne podejście do duchowości.

Dlaczego mimo to wiele osób łączy te dwa światy?

Wiele osób jednak nie postrzega swojej duchowości w kategoriach „albo–albo”. Z jednej strony pozostają w tradycji chrześcijańskiej – modlą się, uczestniczą w życiu Kościoła. Z drugiej, szukają dodatkowych odpowiedzi, które pomogą im lepiej zrozumieć siebie.

Często nie chodzi o odrzucenie wiary, ale o jej poszerzenie. O próbę znalezienia sensu w doświadczeniach, które trudno wyjaśnić wyłącznie w jeden sposób.

Czy to można pogodzić?

Z punktu widzenia oficjalnej nauki Kościoła – nie do końca. Kroniki Akaszy nie są elementem chrześcijaństwa i są traktowane jako praktyka spoza tej tradycji, a nawet potencjalnie z nią sprzeczna.

Z punktu widzenia indywidualnego doświadczenia, bywa z tym różnie. Niektórzy widzą w tym konflikt i wybierają jedną drogę. Inni próbują łączyć różne podejścia, kierując się własnym poczuciem sensu i potrzebą rozwoju.

Potrzeba zrozumienia siebie

Niezależnie od tego, jaką drogę ktoś wybiera, jedno pozostaje wspólne – potrzeba zrozumienia siebie. Zrozumienia emocji, decyzji, powtarzających się schematów. Odpowiedzi na pytania, które nie zawsze mają proste rozwiązania.

Dla jednych odpowiedzią będzie modlitwa i relacja z Bogiem. Dla innych właśnie różne formy pracy ze świadomością, w tym Kroniki Akaszy.

Wybór, który zawsze jest osobisty

Tematy duchowe jednak bardzo rzadko są czarno-białe. Dla jednych Kroniki Akaszy będą czymś wartościowym i pomocnym. Dla innych czymś, czego nie chcą w swoim życiu.

Chrześcijaństwo daje jasno określoną ścieżkę. Kroniki Akaszy wpisują się w bardziej otwarte, indywidualne podejście do duchowości. I być może właśnie tu leży klucz do zrozumienia tej różnicy. Nie w tym, która droga jest „lepsza”, ale w tym, że każda z nich odpowiada na inne potrzeby.

Zobacz także:

• Rozwój duchowy – etapy, które przechodzi większość z nas. Nie zawsze to zauważamy
• Cytaty z Biblii dla kobiet. Słowa, które dodają otuchy i siły
• Bardzo silna modlitwa, do której wraca się w chwilach zwątpienia

Artykuł Kroniki Akaszy a chrześcijaństwo – czy te dwa światy da się pogodzić? pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

To dziwne uczucie, bo z jednej strony mamy świadomość upływu czasu, a z drugiej – wewnętrzne przekonanie, że niewiele się zmieniło w tym, jak odbieramy świat, reagujemy na ludzi czy przeżywamy emocje. To nie jest nic wyjątkowego ani rzadkiego.

Wiek biologiczny i wiek „wewnętrzny” to nie to samo

Z wiekiem zmienia się nasze ciało, styl życia, sposób funkcjonowania. Zbieramy doświadczenia, uczymy się, często stajemy się bardziej ostrożni i przewidujący.

Ale jednocześnie istnieje coś, co można nazwać naszym „wiekiem wewnętrznym”. To sposób, w jaki czujemy siebie – nasza ciekawość, spontaniczność, reakcje emocjonalne, poczucie humoru.

I bardzo często ten wewnętrzny wiek nie nadąża za tym, co pokazuje metryka. Dlatego wiele osób mówi: „nie czuję się na swój wiek”.

To nie kwestia niedojrzałości

Czasem takie odczucia są mylnie interpretowane jako brak dojrzałości. Jakby „czucie się młodo” oznaczało, że ktoś nie dorósł do swojej roli czy wieku.

Tymczasem jest dokładnie odwrotnie. Można być dojrzałą osobą, podejmować odpowiedzialne decyzje, radzić sobie z codziennością i jednocześnie zachować w sobie lekkość, otwartość czy naturalną emocjonalność. W środku czuć się nawet jak dziecko.

To nie są sprzeczne rzeczy. To raczej dwie warstwy, które mogą istnieć równolegle.

Co tak naprawdę się nie zmienia?

W ciągu życia zmienia się bardzo dużo, ale pewne elementy pozostają względnie stałe. To przede wszystkim sposób przeżywania emocji, wrażliwość na świat, reakcje na bliskich ludzi, potrzeba kontaktu, bliskości czy poczucia sensu.

Te elementy mogą się rozwijać, pogłębiać, ale rzadko zmieniają się całkowicie. Dlatego mamy wrażenie ciągłości, że mimo upływu lat nadal jesteśmy „tą samą osobą”.

Skąd bierze się to poczucie?

Można próbować tłumaczyć to psychologicznie – jako efekt pamięci, tożsamości czy sposobu, w jaki budujemy obraz siebie. Jest też jednak prostsze wyjaśnienie, które pojawia się w wielu nurtach rozwojowych i duchowych. Chodzi o to, że nie wszystko w nas podlega upływowi czasu.

Ta część nas się nie starzeje

Niezależnie od tego, jak to nazwiemy – świadomością, „ja”, wnętrzem czy duszą – chodzi o tę część, która obserwuje, czuje i doświadcza.

To ona daje nam poczucie, że „to wciąż my”, nawet jeśli zmienia się wszystko dookoła, w tym także nasza cielesność.

To właśnie dlatego wiele osób, nawet w późniejszym wieku, mówi, że w środku czuje się młodo. Bo ta wewnętrzna część nie funkcjonuje według kalendarza.

To doświadczenie jest bardziej powszechne, niż myślisz

Jeśli masz takie poczucie, spokojnie – nie jesteś wyjątkiem. Wiele osób dochodzi do podobnych wniosków – czasem po cichu, czasem dopiero w rozmowie z innymi.

I często dopiero wtedy okazuje się, że to nie jest coś dziwnego, tylko bardzo naturalna część bycia człowiekiem.

Czy powinniśmy coś z tym robić?

Zdecydowanie nie. To raczej tylko kwestia zauważenia i zaakceptowania tego, że nasze doświadczenie siebie nie zawsze pokrywa się z tym, co mówi metryka. I to jest w porządku.

Być może właśnie to poczucie wewnętrznej „ciągłości” jest czymś, co pomaga nam odnaleźć się i przetrwać w zmianach, które przynosi życie.

Zobacz także:

• Rozwój duchowy – etapy, które przechodzi większość z nas. Nie zawsze to zauważamy
• Dlaczego moje manifestacje nie działają? Oto, co naprawdę blokuje twoje intencje
• „Może w przyszłym roku…” Dlaczego odkładanie planów rujnuje twoją psychikę. Nie rób tego sobie

Artykuł Bez względu na wiek czujesz się w środku młodo? Wiemy, dlaczego tak się dzieje pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Co daje uziemianie?

Czy słyszeliście kiedyś o uziemianiu? Dotykanie ziemi stopami lub rękami, ma bardzo bogate działanie terapeutyczne. Poprawia nastrój, zmniejsza poziom lęku, sprzyja lepszemu zdrowiu, zmniejsza ból, pomaga lepiej spać, a nawet wspomaga lepsze ukrwienie twarzy! Upalne lato to doskonały czas na zdjęcie butów i wyjście na zewnątrz. Nie macie co do tego przekonania? Poznajcie największe korzyści uziemiania i czytajcie dalej!

Trawnik przy domu, piasek na plaży, ziemia w ogrodzie. Lato to idealny czas na to, aby zdjąć buty i pochodzić sobie boso po ziemi. Dlaczego warto zacząć uziemianie? 

„Tak jak słońce daje nam ciepło i witaminę D, Ziemia pod stopami daje nam pożywienie i wodę, powierzchnię do chodzenia, siedzenia, stania, zabawy i budowania oraz coś, o czym nigdy, przenigdy nie myślałeś – wieczną, naturalną i delikatną energię” – wyjaśniają eksperci z Earthing.com.

Oto największe korzyści płynące z uziemiania!

Uziemianie poprawia sen

Macie problemy ze snem? Wiercicie się w nocy i przewracacie z boku na bok? Zacznijcie uziemianie, czyli chodzenie boso po ziemi. Jak pokazują badania, uziemianie odstresowuje i wspomaga lepszy sen, ponieważ pomaga w normalizacji hormonów stresu. 

Uziemianie zmniejsza ból

Czy wiecie, że podczas uziemiania, ruchome elektrony z ziemi wchodzą w kontakt ze skórą i dostają się do organizmu, działając jak naturalne przeciwutleniacze? Brzmi nierealnie? A jednak! Przeciwutleniacze, które zwykle możemy znaleźć w warzywach i owocach, znajdują się także w ziemi i chronią komórki, tkanki i narządy naszego ciała przed stresem oksydacyjnym – czytamy w raporcie z badań opublikowanych w czasopiśmie naukowym „Journal of Inflammation Research”. 

„Kiedy bose stopy lub skóra stykają się z ziemią, wolne elektrony są wchłaniane do organizmu. Elektrony te można określić jako największe naturalne przeciwutleniacze pomagające neutralizować szkodliwy nadmiar wolnych rodników (mogą prowadzić do stanów zapalnych i chorób w ciele)” – wyjaśniają eksperci z Barefoot Healing.

Uziemianie poprawia nastrój

Dokucza wam obniżony nastrój? Jak najszybciej zacznijcie uziemianie. Czy wiecie, że połączenie z ziemią poprzez fizyczny dotyk — wywołuje zmiany chemiczne i elektryczne w organizmie, które powodują poprawę nastroju? Badanie opublikowane w czasopiśmie naukowym „Explore”, wykazało poprawę nastroju oraz zmniejszenie depresji i stresu u osób, które przeszły terapię uziemiającą.

„Uziemianie jest niezbędnym narzędziem do leczenia i regeneracji dla każdego schematu leczenia lub rekonwalescencji w odniesieniu do kontuzji, operacji i maksymalnych wyników sportowych” – mówi Jeff Spence, trener mentalności z Los Angeles.

„O dziwo, nasza planeta wydaje się być najsilniejszym środkiem przeciwzapalnym, jaki mamy — oryginalnym środkiem przeciwbólowym!” – dodaje.

Uziemianie korzystnie wpływa na zdrowie serca

Jak wynika z badania opublikowanego w czasopiśmie naukowym Journal of Alternative and Complementary Medicine, uziemianie jest również dobre dla serca. Uczestnicy eksperymentu nosili plastry uziemiające na dłoniach i podeszwach stóp, a następnie przeszli szczegółowe badania krwi. Wyniki pokazały, że po uziemianiu były one o wiele lepsze.

Uziemianie poprawia ukrwienie… twarzy

Czy to możliwe, aby uziemianie mogło korzystnie wpływać na wygląd naszej twarzy? Tak! Jak pokazują badania opublikowane w czasopiśmie Journal of Cosmetics, Dermatological Sciences and Applications, uziemianie poprawia krążenie krwi, co sprzyja lepszemu dostarczaniu tlenu i składników odżywczych w całym ciele, a także do twarzy. Uziemianie wzmacnia też naprawę tkanki skóry, czyniąc ją gładszą i piękniejszą!

Jak zacząć uziemianie? 

Chcecie zacząć uziemianie? To bardzo proste! Zdejmijcie buty i stańcie lub chodźcie po trawie, piasku, ziemi lub błocie. Możecie też stanąć i położyć dłonie na ziemi lub zanurzyć się w naturalnym zbiorniku wodnym.

Czy uziemianie jest bezpieczne? 

Wiele technik uziemiania wykonywanych jest w naturze – takich jak chodzenie po ziemi, błocie, trawie czy piasku na plaży. Są one bezpieczne, pod warunkiem, że patrzymy pod nogi i uważamy, by nie nadepnąć na nic ostrego, np. na kawałek rozbitego szkła.

Czy uziemianie jest dla każdego? 

Tak. Uziemianie niesie korzyści każdemu, kto je uprawia, zarówno dorosłym, jak i małym dzieciom.

Wskazówka! 

Aby cieszyć się największymi korzyściami zdrowotnymi wynikającymi z uziemiania, postarajcie się spędzać ok. 20-30 minut dziennie na świeżym powietrzu bez butów. Efekty na pewno pozytywnie was zaskoczą! 

autor: Anna Borkowska
źródło: www.oxygenmag.com; www.countryliving.com; www.goodnet.org 
foto: canva.com

Artykuł Uziemianie, czyli dlaczego warto chodzić na bosaka pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

W ofercie marki znajdują się różnorodne pluszaki Jellycat – od kultowych króliczków z długimi uszami (kultowy produkt), przez misie, aż po fantazyjne zwierzątka i nietypowe formy inspirowane codziennymi przedmiotami. Każdy produkt wyróżnia się przyjemnym w dotyku materiałem, który sprawia, że dzieci od razu chcą go przytulać. Co ważne, ich produkty są projektowane z myślą o najmłodszych – spełniają najwyższe standardy bezpieczeństwa i przechodzą rygorystyczne testy, dzięki czemu nadają się nawet dla niemowląt.

Dziś Jellycat to nie tylko producent zabawek, ale prawdziwy fenomen w świecie dziecięcych produktów. Ich przytulanki są często wybierane jako pierwszy prezent dla dziecka, towarzysz snu czy element dziecięcego pokoju – łącząc funkcję zabawki z estetyką i emocjami. Ale to nie wszystko! Jellycaty kupują także dorośli dla siebie, bo szeroka oferta sprzyja kolekcjonowaniu pluszaków.

Co sprawia, że króliczki Jellycat są tak wyjątkowe?

W ofercie marki Jellycat znajdują się niezwykle miękkie zabawki, które wyróżniają się nie tylko wyglądem, ale także jakością wykonania. Ich oryginalne wzory pluszaków, charakterystyczne długie uszy, delikatne futerko, słodka minka i subtelne detale sprawiają, że trudno przejść obok nich obojętnie.

Każdy królik został zaprojektowany z myślą o komforcie – niezwykle przyjemny w dotyku materiał sprawia, że dzieci uwielbiają je przytulać. To właśnie ten aspekt – wyjątkowa miękkość – sprawia, że przytulanki Jellycat są często pierwszym wyborem dla niemowląt i małych dzieci. Jakość tych zabawek jest wysoka i dzięki temu mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Luksusowe pluszaki Jellycat dla najmłodszych

To, co wyróżnia pluszaki Jellycat, to wyjątkowe podejście do jakości i detali, które widać i czuć już przy pierwszym kontakcie. Marka od lat stawia na luksusowe tkaniny, które są niezwykle przyjemne w dotyku, a jednocześnie trwałe i bezpieczne dla wrażliwej skóry dzieci. Charakterystyczne, jedwabiste futerko, miękkie wypełnienie oraz starannie dopracowane wykończenia sprawiają, że te maskotki Jellycat wyróżniają się na tle innych zabawek dostępnych na rynku.

Nie bez znaczenia jest także filozofia marki – jako brytyjska firma z wieloletnim doświadczeniem, Jellycat przywiązuje ogromną wagę do tego, aby ich produkty spełniały najwyższe standardy jakości i bezpieczeństwa. Każda zabawka przechodzi rygorystyczne testy, co daje rodzicom pewność, że trafia do rąk dziecka produkt w pełni bezpieczny. Dzięki temu przytulanki Jellycat mogą towarzyszyć dzieciom już od pierwszych miesięcy życia, wspierając je w codziennych chwilach – od zabawy, przez wyciszenie czy pocieszenie, aż po momenty zasypiania.

Warto też zwrócić uwagę na sposób, w jaki marka podchodzi do projektowania. Zamiast krzykliwych kolorów i nadmiaru ozdób, stawia na subtelność, naturalne barwy i dopracowane detale, które sprawiają, że zabawki są nie tylko piękne, ale też ponadczasowe. To właśnie ta równowaga między estetyką a funkcjonalnością sprawia, że króliczki Jellycat i inne miękkie zwierzątka zyskują uznanie nie tylko wśród dzieci, ale również rodziców, którzy szukają produktów wyjątkowych, trwałych i zaprojektowanych z myślą o realnych potrzebach najmłodszych.

Dlaczego dzieci (i dorośli!) kochają maskotki Jellycat?

Fenomen króliczków Jellycat polega na tym, że trafiają nie tylko do dzieci, ale również do dorosłych. W świecie Jellycat design odgrywa ogromną rolę – minimalistyczny, a jednocześnie wyrafinowany styl sprawia, że te maskotki Jellycat doskonale wpisują się w estetykę współczesnych wnętrz dziecięcych. To zabawki, które nie tylko bawią, ale też pięknie wyglądają i stają się częścią codziennego otoczenia dziecka.

Jednak ich popularność nie wynika wyłącznie z wyglądu. Przytulanki Jellycat pełnią ważną rolę w emocjonalnym świecie dziecka – pomagają budować poczucie bezpieczeństwa i stają się nieodłącznym elementem codzienności. Dla wielu maluchów to:

• pierwszy przyjaciel, z którym odkrywają świat
• towarzysz zasypiania, który daje poczucie spokoju
• wsparcie w chwilach pocieszania
• ulubiona zabawka do codziennej zabawy i przytulania

Ich wyjątkowość tkwi także w tym, jak oddziałują na zmysły. Niezwykle miękki, przyjemny w dotyku materiał sprawia, że dzieci instynktownie chcą je przytulać, a kontakt z nimi działa kojąco. To szczególnie ważne dla niemowląt i najmłodszych dzieci, które poprzez dotyk poznają świat i budują pierwsze skojarzenia z bezpieczeństwem.

Nie bez znaczenia jest również ich wygląd. Charakterystyczne długie uszy, subtelne detale, mały ogonek i delikatne proporcje sprawiają, że te pluszaki Jellycat są niezwykle słodkie i przyciągają uwagę od pierwszego spojrzenia. Jednocześnie nie są przesadzone – ich spokojna forma sprawia, że nie przytłaczają, lecz harmonijnie wpisują się w dziecięcy świat.

To właśnie połączenie estetyki, jakości i emocji sprawia, że króliczki Jellycat zyskują status czegoś więcej niż zwykłej zabawki – stają się ważnym elementem dzieciństwa, do którego wraca się wspomnieniami nawet po wielu latach.

Przytulanki Jellycat w świecie dziecięcych trendów

W ostatnich latach pluszowe króliczki stały się prawdziwym fenomenem – ich popularność wyraźnie widać nie tylko wśród rodziców, ale także w mediach społecznościowych, gdzie regularnie pojawiają się w inspiracjach dotyczących dziecięcych pokoi, wyprawek czy prezentów. W świecie Jellycat te wyjątkowe pluszaki zyskały status kultowych – są rozpoznawalne, pożądane i często wybierane jako pierwszy, naprawdę ważny przedmiot dla dziecka.

To, co wyróżnia markę Jellycat, to spójność estetyczna i dbałość o detale. Każda kolekcja tworzona jest z myślą o harmonii – zarówno pod względem kolorów, jak i form. Dzięki temu ich produkty doskonale wpisują się w nowoczesne trendy wnętrzarskie, gdzie dominują naturalne barwy, minimalizm i wysokiej jakości materiały. Rodzice coraz częściej zwracają uwagę nie tylko na funkcjonalność zabawek, ale również na ich wygląd – a przytulanki Jellycat idealnie odpowiadają na te potrzeby.

Choć najbardziej rozpoznawalny jest Jellycat królik – z charakterystycznymi, miękkimi uszami, w ofercie marki znajdują się również inne zwierzątka – od klasycznych misiów, przez kotki, aż po bardziej nietypowe formy. Każdy model zachwyca subtelnością, miękkością i niepowtarzalnym stylem, który sprawia, że dzieci od razu chcą je przytulać, a dorośli chętnie wybierają je jako idealny prezent.

Dla fanów stylowych i wyjątkowych zabawek warto również zwrócić uwagę na inne kultowe zabawki – myszki Maileg. Są równie urocze, jakościowe i wspaniale rozwijają wyobraźnię dzieci, tworząc własny magiczny świat. A przy tym są również idealnym motywem do kolekcjonowania, bo oferta myszek i akcesoriów do nich jest ogromna.

Tego typu maskotki dla dzieci pokazują, że współczesne zabawki mogą być jednocześnie funkcjonalne, estetyczne i ponadczasowe. W świecie, gdzie coraz większą rolę odgrywa jakość i design, króliczki Jellycat i inne wyjątkowe przytulanki stają się czymś więcej niż chwilowym trendem – są częścią dzieciństwa, które warto zatrzymać na długie lata.

Prezent bez ograniczeń wiekowych

Króliczki Jellycat to coś więcej niż zwykłe maskotki – to wyjątkowe, dopracowane w każdym detalu przytulanki, które łączą piękny design, miękkość i emocjonalną wartość. Dzięki swojej uniwersalności sprawdzają się jako idealny prezent dla dzieci w każdym wieku – od niemowląt, przez starsze dzieci, aż po tych, którzy… w środku nadal czują się dziećmi.

Ich ponadczasowy wygląd, przyjemny w dotyku materiał i wyjątkowa jakość sprawiają, że są to produkty, które zostają z nami na długie lata. To prezent, który nie tylko cieszy w momencie wręczenia, ale także towarzyszy w codziennych chwilach – podczas zabawy, odpoczynku czy zasypiania.

W świecie pełnym rzeczy chwilowych, pluszaki Jellycat wyróżniają się trwałością i emocjami, jakie ze sobą niosą. To właśnie dlatego są tak chętnie wybierane przez rodziców i tak bardzo kochane przez dzieci – bo czasem najprostsza rzecz, jak miękka przytulanka, potrafi dać najwięcej radości.

materiał partnera

Artykuł Świat oszalał na punkcie tych pluszaków. Oto sekret ich popularności pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.