Wiele osób, niezależnie od wieku, ma podobne doświadczenie. Patrzą na swoje życie, widzą, ile się zmieniło – praca, obowiązki, role, które pełnią na co dzień, a jednocześnie mają poczucie, że „w środku” nadal są takie same.
To dziwne uczucie, bo z jednej strony mamy świadomość upływu czasu, a z drugiej – wewnętrzne przekonanie, że niewiele się zmieniło w tym, jak odbieramy świat, reagujemy na ludzi czy przeżywamy emocje. To nie jest nic wyjątkowego ani rzadkiego.
Wiek biologiczny i wiek „wewnętrzny” to nie to samo
Z wiekiem zmienia się nasze ciało, styl życia, sposób funkcjonowania. Zbieramy doświadczenia, uczymy się, często stajemy się bardziej ostrożni i przewidujący.
Ale jednocześnie istnieje coś, co można nazwać naszym „wiekiem wewnętrznym”. To sposób, w jaki czujemy siebie – nasza ciekawość, spontaniczność, reakcje emocjonalne, poczucie humoru.
I bardzo często ten wewnętrzny wiek nie nadąża za tym, co pokazuje metryka. Dlatego wiele osób mówi: „nie czuję się na swój wiek”.
To nie kwestia niedojrzałości
Czasem takie odczucia są mylnie interpretowane jako brak dojrzałości. Jakby „czucie się młodo” oznaczało, że ktoś nie dorósł do swojej roli czy wieku.
Tymczasem jest dokładnie odwrotnie. Można być dojrzałą osobą, podejmować odpowiedzialne decyzje, radzić sobie z codziennością i jednocześnie zachować w sobie lekkość, otwartość czy naturalną emocjonalność. W środku czuć się nawet jak dziecko.
To nie są sprzeczne rzeczy. To raczej dwie warstwy, które mogą istnieć równolegle.
Co tak naprawdę się nie zmienia?
W ciągu życia zmienia się bardzo dużo, ale pewne elementy pozostają względnie stałe. To przede wszystkim sposób przeżywania emocji, wrażliwość na świat, reakcje na bliskich ludzi, potrzeba kontaktu, bliskości czy poczucia sensu.
Te elementy mogą się rozwijać, pogłębiać, ale rzadko zmieniają się całkowicie. Dlatego mamy wrażenie ciągłości, że mimo upływu lat nadal jesteśmy „tą samą osobą”.
Skąd bierze się to poczucie?
Można próbować tłumaczyć to psychologicznie – jako efekt pamięci, tożsamości czy sposobu, w jaki budujemy obraz siebie. Jest też jednak prostsze wyjaśnienie, które pojawia się w wielu nurtach rozwojowych i duchowych. Chodzi o to, że nie wszystko w nas podlega upływowi czasu.
Ta część nas się nie starzeje
Niezależnie od tego, jak to nazwiemy – świadomością, „ja”, wnętrzem czy duszą – chodzi o tę część, która obserwuje, czuje i doświadcza.
To ona daje nam poczucie, że „to wciąż my”, nawet jeśli zmienia się wszystko dookoła, w tym także nasza cielesność.
To właśnie dlatego wiele osób, nawet w późniejszym wieku, mówi, że w środku czuje się młodo. Bo ta wewnętrzna część nie funkcjonuje według kalendarza.
To doświadczenie jest bardziej powszechne, niż myślisz
Jeśli masz takie poczucie, spokojnie – nie jesteś wyjątkiem. Wiele osób dochodzi do podobnych wniosków – czasem po cichu, czasem dopiero w rozmowie z innymi.
I często dopiero wtedy okazuje się, że to nie jest coś dziwnego, tylko bardzo naturalna część bycia człowiekiem.
Czy powinniśmy coś z tym robić?
Zdecydowanie nie. To raczej tylko kwestia zauważenia i zaakceptowania tego, że nasze doświadczenie siebie nie zawsze pokrywa się z tym, co mówi metryka. I to jest w porządku.
Być może właśnie to poczucie wewnętrznej „ciągłości” jest czymś, co pomaga nam odnaleźć się i przetrwać w zmianach, które przynosi życie.
Zobacz także:
- Rozwój duchowy – etapy, które przechodzi większość z nas. Nie zawsze to zauważamy
- Dlaczego moje manifestacje nie działają? Oto, co naprawdę blokuje twoje intencje
- „Może w przyszłym roku…” Dlaczego odkładanie planów rujnuje twoją psychikę. Nie rób tego sobie