Jednym z najlepiej przebadanych modeli osobowości jest tzw. Wielka Piątka. Opisuje ona pięć szerokich wymiarów: otwartość na doświadczenia, sumienność, ekstrawersję, ugodowość oraz neurotyczność, której przeciwległym biegunem jest stabilność emocjonalna.

Nasz quiz nie jest profesjonalnym testem psychologicznym ani narzędziem rekrutacyjnym. Został zainspirowany wiedzą o cechach osobowości i ma przede wszystkim skłonić do przyjrzenia się temu, jak działasz w pracy.

Przy każdym pytaniu wybierz jedną odpowiedź – tę, która najlepiej opisuje ciebie. Zapisuj litery A, B, C lub D. Na końcu policz, której masz najwięcej.

1. Dostajesz duży projekt z terminem za miesiąc. Co robisz najpierw?

A. Rozpisuję etapy, terminy i od razu wpisuję wszystko do kalendarza.

B. Zastanawiam się, jak można zrobić go ciekawiej niż zwykle.

C. Sprawdzam, z kim będę pracować i umawiam pierwszą rozmowę.

D. Najpierw chcę zrozumieć temat. Czytam, szukam informacji i analizuję możliwości.

2. Szef mówi: „Musimy wszystko zrobić inaczej”. Co myślisz?

A. „Dobrze, ale najpierw ustalmy konkretny plan”.

B. „Wreszcie! Mam już kilka pomysłów”.

C. „Ciekawe, co na to reszta zespołu”.

D. „Dlaczego zmieniamy dotychczasowy sposób i czy na pewno nowy będzie lepszy?”.

3. Masz wyjątkowo dużo pracy. Co robisz?

A. Ustalam priorytety i realizuję zadania jedno po drugim.

B. Najpierw robię to, co najbardziej mnie wciąga. Kiedy złapię rytm, reszta pójdzie łatwiej.

C. Rozmawiam z zespołem. Może możemy podzielić się zadaniami albo sobie pomóc.

D. Sprawdzam, które zadania naprawdę są konieczne i czy części z nich nie da się zrobić inaczej.

4. Na spotkaniu ktoś proponuje rozwiązanie, z którym się nie zgadzasz.

A. Pokazuję, gdzie widzę problem i proponuję konkretną alternatywę.

B. Rzucam inny pomysł. Może poprowadzi nas w zupełnie nową stronę.

C. Staram się powiedzieć to tak, żeby nikogo nie urazić.

D. Pytam o argumenty. Zanim odpowiem, chcę zrozumieć tok myślenia tej osoby.

5. Które zdanie najbardziej do ciebie pasuje?

A. Nie lubię zostawiać niedokończonych spraw.

B. Rutyna bardzo szybko mnie męczy.

C. Atmosfera w pracy ma dla mnie ogromne znaczenie.

D. Zanim podejmę decyzję, lubię mieć wystarczająco dużo informacji.

6. Masz wolną godzinę w pracy. Co robisz?

A. Załatwiam rzeczy, które od dawna czekają na mojej liście.

B. Zaczynam coś, na co wcześniej nie było czasu.

C. Sprawdzam, czy ktoś z zespołu nie potrzebuje pomocy.

D. Czytam, analizuję albo szukam sposobu, żeby coś usprawnić.

7. Co najbardziej irytuje cię u współpracowników?

A. Niedotrzymywanie terminów i chaos.

B. Zdanie: „Zawsze robiliśmy to w ten sposób”.

C. Konflikty, złośliwości i rywalizacja.

D. Podejmowanie decyzji bez zastanowienia.

8. Dostajesz krytyczną uwagę dotyczącą swojej pracy.

A. Chcę wiedzieć konkretnie, co mam poprawić.

B. Najpierw mnie to drażni, ale szybko zastanawiam się, czy da się z tego wyciągnąć coś ciekawego.

C. Najbardziej zastanawiam się, czy osoba, która to powiedziała, jest na mnie zła.

D. Analizuję uwagę i sprawdzam, czy rzeczywiście jest uzasadniona.

9. Jak najczęściej podejmujesz ważne decyzje zawodowe?

A. Patrzę na cel, konsekwencje i to, co trzeba zrobić.

B. Często kieruję się intuicją.

C. Rozmawiam z ludźmi, którym ufam.

D. Porównuję możliwości i długo zbieram informacje.

10. Gdyby współpracownicy mieli opisać cię jednym zdaniem, co najprawdopodobniej powiedzieliby?

A. „Można na niej polegać”.

B. „Zawsze wpada na coś nowego”.

C. „Potrafi dogadać się z każdym”.

D. „Zauważa rzeczy, których inni nie widzą”.

Najwięcej odpowiedzi A: Organizatorka

Lubisz wiedzieć, dokąd zmierzasz. Terminy traktujesz poważnie, pamiętasz o szczegółach i raczej nie potrzebujesz, żeby ktoś przypominał ci trzy razy o tym samym zadaniu.

Twój styl ma wiele wspólnego z cechą, którą psychologowie określają jako sumienność. Badania nad Wielką Piątką wielokrotnie wykazywały jej związek z funkcjonowaniem zawodowym. Osoby o wysokiej sumienności częściej są dobrze zorganizowane, wytrwałe i skoncentrowane na celu.

Jest jednak druga strona medalu. Plan daje ci poczucie kontroli, dlatego nagłe zmiany mogą irytować cię bardziej niż innych. Możesz też mieć tendencję do brania na siebie zbyt wielu obowiązków, bo „przecież szybciej zrobię to sama”.

Twoje zawodowe wyzwanie? Czasami pozwolić, żeby coś było wystarczająco dobre, zamiast idealnie dopięte.

Najwięcej odpowiedzi B: Inicjatorka

Nowy projekt? Świetnie. Burza mózgów? Jeszcze lepiej. Zdanie „robimy tak od dziesięciu lat” prawdopodobnie nie jest najlepszym sposobem, żeby cię zmotywować.

Lubisz zmianę, nowe możliwości i eksperymentowanie. W języku Wielkiej Piątki blisko temu stylowi przede wszystkim do otwartości na doświadczenia, a częściowo również do ekstrawersji.

Twoją przewagą jest łatwość rozpoczynania. Tam, gdzie inni widzą problem, ty często dostrzegasz możliwość. Gorzej może być wtedy, kiedy ekscytujący początek zamienia się w trzy tygodnie żmudnego dopracowywania szczegółów.

Twoje zawodowe wyzwanie? Nie tylko zaczynać, ale również kończyć.

Najwięcej odpowiedzi C: Łączniczka

Doskonale wyczuwasz atmosferę. Wiesz, kto jest przeciążony, kto z kim się nie dogaduje i kiedy lepiej powiedzieć coś wprost, a kiedy odczekać.

Ten styl nawiązuje przede wszystkim do ugodowości oraz części cech związanych z ekstrawersją. Relacje są dla ciebie ważne, a współpraca zwykle przychodzi ci łatwiej niż rywalizacja.

Jest tylko jedna pułapka: możesz zbyt często brać odpowiedzialność za komfort innych. Zgadzać się na dodatkowe zadanie, żeby kogoś nie zawieść. Łagodzić konflikt, choć sama jesteś zła. Albo nie powiedzieć szefowi, że pomysł jest fatalny, bo nie chcesz tworzyć napięcia.

Twoje zawodowe wyzwanie? Pamiętać, że bycie dobrym współpracownikiem nie oznacza zgadzania się na wszystko.

Najwięcej odpowiedzi D: Odkrywczyni

Zanim powiesz „tak”, chcesz wiedzieć dlaczego. Lubisz docierać głębiej, szukać zależności i rozumieć, zamiast tylko wykonywać.

W tym stylu spotykają się przede wszystkim otwartość na doświadczenia, ciekawość oraz ostrożniejsze podejmowanie decyzji. Prawdopodobnie dobrze odnajdujesz się tam, gdzie trzeba analizować informacje, szukać rozwiązań albo nauczyć się czegoś nowego.

Problem pojawia się wtedy, kiedy informacji nigdy nie jest wystarczająco dużo. Jeszcze jeden artykuł, jeszcze jedno porównanie, jeszcze chwila na zastanowienie – i decyzja, którą można było podjąć wczoraj, nadal czeka.

Twoje zawodowe wyzwanie? Rozpoznać moment, w którym dalsza analiza nie prowadzi już do lepszej decyzji, tylko ją opóźnia.

Masz remis? To akurat dobra wiadomość

Jeśli A i D albo B i C idą u ciebie łeb w łeb, nie próbuj na siłę wybierać jednego wyniku. Osobowość nie składa się z czterech szufladek, a większość z nas będzie rozpoznawała w sobie elementy kilku opisów.

Zresztą właśnie to jest najważniejszym wnioskiem z badań nad osobowością w pracy. Nie istnieje jeden zestaw cech, który automatycznie tworzy „idealnego pracownika”. Dużo zależy od stanowiska, zespołu i środowiska, w którym działamy.

Warto więc zadać sobie jeszcze jedno pytanie: nie tylko „jakim pracownikiem jestem?”, ale również „czy moja obecna praca pozwala mi pracować w sposób, w którym jestem najlepsza?”.

Źródło: Ethan Zell, Tara L. Lesick, „Big five personality traits and performance: A quantitative synthesis of 50+ meta-analyses”, „Journal of Personality”; Brent W. Roberts i in., „A century of research on conscientiousness at work”, „PNAS”; American Psychological Association, materiały dotyczące osobowości i wyników w pracy.

The post Jaki typ pracownika reprezentujesz? Odpowiedz na 10 pytań i sprawdź, czy jesteś „Odkrywczynią” czy może „Łączniczką” first appeared on ohmydaily.pl.

Nie prowadzi jednak profilu w mediach społecznościowych i nie nagrywa poradników. Zakłada na głowę smartfon i wykonuje zwyczajne domowe czynności. Kamera rejestruje świat dokładnie z jej perspektywy: jej ręce, przedmioty, po które sięga, sposób, w jaki je chwyta i kolejne ruchy.

W reportażu AFP widzimy ją podczas krojenia mango. Za godzinę takiego nagrania otrzymuje 250 rupii, czyli równowartość nieco ponad 2 dolarów.

„Kto inny dałby ci 250 rupii za godzinę tylko za wykonywanie prac domowych?” – mówiła reporterowi AFP.

Robot musi najpierw zobaczyć, jak robi to człowiek

Po co komu nagranie kobiety gotującej obiad? O ile modele sztucznej inteligencji operujące tekstem czy obrazem można trenować na ogromnych zbiorach cyfrowych danych, nauczenie maszyny poruszania się w prawdziwym świecie jest znacznie trudniejsze. Robot musi wiedzieć nie tylko, czym jest kubek czy ręcznik. Musi nauczyć się, jak go chwycić, pod jakim kątem ustawić dłoń, z jaką siłą wykonać ruch i co zrobić później.

Dlatego tak wartościowe stają się nagrania z perspektywy pierwszej osoby, nazywane danymi egocentrycznymi. Pokazują dokładnie to, co widzi i robi człowiek.

Sriramyachandra przesyła swoje materiały za pomocą specjalnej aplikacji do firmy Objectways, zajmującej się m.in. przygotowywaniem danych dla systemów AI. Gdy podczas nagrywania jej dłonie znikają z pola widzenia kamery, aplikacja informuje ją, że nie zostały wykryte. To właśnie ich ruch jest jednym z najważniejszych elementów całego materiału.

Nagrywane są zresztą nie tylko domowe obowiązki. Osoby tworzące podobne dane pracują w domach, fabrykach i specjalnie przygotowanych studiach, korzystając ze smartfonów, kamer zakładanych na głowę czy czujników ruchu.

Praca domowa nagle stała się cenna

W całej tej historii jest jednak pewien paradoks. Praca wykonywana w domu przez lata była ekonomicznie niemal niewidzialna. Przygotowanie posiłku, posprzątanie kuchni czy złożenie sterty prania nie pojawia się na pasku wynagrodzenia. Najczęściej po prostu trzeba to zrobić.

Tymczasem rozwój robotyki sprawił, że wiedza potrzebna do wykonania tych najzwyklejszych czynności nagle ma konkretną wartość. Żeby maszyna kiedyś potrafiła zrobić kanapkę, złożyć ręcznik czy przygotować kawę, ktoś najpierw musi jej pokazać, jak robi to człowiek. Okazuje się, że coś, co z ludzkiej perspektywy wydaje się banalne, dla robota składa się z ogromnej liczby drobnych decyzji i ruchów.

Dla Sriramyachandry to przede wszystkim dodatkowy zarobek. Jak opowiadała reporterowi AFP, być może któregoś dnia sama będzie miała robota, który wykona za nią część obowiązków.

Tysiące ludzi uczą maszyny swojego świata

Jej historia nie jest wyjątkiem. Według AFP w Indiach przy tworzeniu danych potrzebnych do szkolenia systemów AI pracują już tysiące osób.

Jedna z firm opisanych przez agencję, Qanat Consultancy Services, miała około 2 tys. współpracowników rejestrujących elementy swojej codzienności. Jej założycielka przyznała jednocześnie, że szczególnie trudno było przekonać do udziału kobiety. Powodem były m.in. obawy rodzin związane z prywatnością.

Sama Sriramyachandra również wyznaczyła granice. Nie nagrywa w sypialni. Nawet jeśli ma złożyć ubrania, robi to w salonie. To pokazuje drugą stronę nowego zajęcia. Kamera nie rejestruje przecież wyłącznie ruchów dłoni. Wchodzi do prywatnych domów i pokazuje fragment codziennego życia ludzi, którzy dostarczają dane globalnej branży technologicznej.

Uczą roboty pracy, którą robot może kiedyś wykonać za nich

Ludzie zarabiają dziś na uczeniu maszyn czynności, które w przyszłości maszyny mają wykonywać samodzielnie. Nie oznacza to oczywiście, że za chwilę w każdym domu pojawi się humanoidalny robot składający pranie i przygotowujący kolację. Technologia wciąż mierzy się z ogromnym problemem przeniesienia umiejętności AI z cyfrowego świata do nieprzewidywalnej rzeczywistości. Właśnie dlatego potrzebne są tysiące godzin pozornie nudnych nagrań jak np. ktoś bierze filiżankę, ktoś składa ręcznik, ktoś kroi owoc.

Jeszcze niedawno trudno byłoby przypuszczać, że zwykłe domowe obowiązki mogą stać się częścią jednej z najbardziej zaawansowanych technologicznie gałęzi gospodarki. Dziś ruch dłoni kobiety krojącej mango w swojej kuchni może być fragmentem lekcji dla robota, który kiedyś zrobi to samo. Przyszłość robotyki zaczyna się nie tylko w futurystycznych laboratoriach. Czasem zaczyna się w zwyczajnej kuchni.

Źródło: Agence France-Presse, „The Indian workers training AI robots to take their jobs”, 11 czerwca 2026; NDTV; Al Jazeera.

The post AI płaci gospodyniom domowym. Wystarczy, że wykonują swoje codzienne obowiązki first appeared on ohmydaily.pl.

Planujemy wieczór, którego jeszcze nie przeżyłyśmy

Kiedy rano wyobrażamy sobie siebie po pracy, zwykle widzimy przede wszystkim wolne kilka godzin. Nie uwzględniamy jednak tego, w jakim stanie do nich dotrzemy. Nie wiemy jeszcze, że spotkanie przeciągnie się o pół godziny, ktoś zadzwoni z problemem, dostaniemy kilkadziesiąt wiadomości, po drodze trzeba będzie zrobić zakupy, a po wejściu do domu okaże się, że czeka na nas jeszcze kilka rzeczy, o których rano nawet nie pomyślałyśmy.

Żadna z nich nie musi być szczególnie wyczerpująca. Problem w tym, że przez cały dzień nieustannie coś robimy, na coś reagujemy, podejmujemy decyzje i przenosimy uwagę z jednej sprawy na drugą. Kiedy wreszcie pojawia się czas, który rano przeznaczyłyśmy na trening albo ambitną książkę, możemy już zwyczajnie nie mieć ochoty na kolejne zadanie wymagające wysiłku.

Przez lata popularne było tłumaczenie tego zjawiska teorią ego depletion, zgodnie z którą samokontrola przypomina ograniczony zasób, stopniowo zużywany w ciągu dnia. Dziś psychologowie podchodzą do tego wyjaśnienia znacznie ostrożniej. Badania nad samoregulacją pokazują bardziej skomplikowany obraz, w którym znaczenie mają między innymi zmęczenie, motywacja, stres oraz to, jak dużego wysiłku wymaga od nas kolejne działanie.

Nie chodzi więc o to, że o określonej godzinie kończy nam się „silna wola”. Bardziej o to, że wieczorem koszt wykonania pewnych rzeczy może wydawać się nam znacznie większy niż wtedy, kiedy planowałyśmy je rano.

Telefon nie wymaga od nas prawie niczego

Żeby przeczytać książkę, trzeba się na niej skupić. Żeby ćwiczyć, trzeba wstać z kanapy, przebrać się i zacząć. Nawet obejrzenie filmu wymaga wybrania czegoś, co naprawdę chcemy zobaczyć. Telefon usuwa właściwie wszystkie te przeszkody. Wystarczy wziąć go do ręki.

Nie musimy nawet wiedzieć, na co mamy ochotę. Kolejne treści pojawiają się same, a każda wymaga od nas uwagi tylko przez kilka czy kilkanaście sekund. Jeśli nas nie interesuje, przesuwamy palcem i natychmiast dostajemy następną.

Właśnie dlatego tak łatwo powiedzieć sobie, że odpoczniemy przy telefonie przez pięć minut, a po czterdziestu zorientować się, że nadal leżymy w tej samej pozycji.

Badania pokazują związki pomiędzy problematycznym korzystaniem ze smartfona, trudnościami z samoregulacją i odkładaniem pójścia spać. Nie oznacza to oczywiście, że każdy wieczór spędzony z telefonem jest problemem. Pokazuje jednak, dlaczego urządzenie oferujące natychmiastowy dostęp do łatwej rozrywki może być szczególnie kuszące właśnie wtedy, gdy jesteśmy zmęczone.

Tylko czy naprawdę wtedy odpoczywamy?

To chyba najciekawsze pytanie w całej tej historii, bo kiedy leżymy na kanapie, mamy poczucie, że przecież nic nie robimy. A skoro nic nie robimy, powinnyśmy odpoczywać. Tyle że odpoczynek nie zawsze oznacza brak ruchu.

Psycholożka Sabine Sonnentag od lat zajmuje się badaniem regeneracji po pracy. Jej badania wskazują, że znaczenie ma między innymi możliwość psychicznego odłączenia się od obowiązków zawodowych. Osoby, którym trudno przestać myśleć o pracy po jej zakończeniu, częściej odczuwają zmęczenie i napięcie, podczas gdy relaks i mentalne oderwanie od obowiązków sprzyjają regeneracji.

Można więc przez godzinę leżeć na kanapie i wcale dobrze nie odpocząć. Szczególnie jeśli w tym czasie odpowiadamy jeszcze na służbową wiadomość, sprawdzamy maila, przeskakujemy między wiadomościami ze świata a Instagramem, zaglądamy na komunikator i przy okazji oglądamy, jak ktoś właśnie ćwiczy, gotuje zdrową kolację albo pokazuje idealnie posprzątane mieszkanie.

Nasze ciało może już odpoczywać, podczas gdy głowa nadal dostaje kolejne porcje informacji. A potem dochodzi do tego jeszcze jedna rzecz: poczucie winy.

Najgorsze zaczyna się wtedy, kiedy uznajemy ten wieczór za porażkę

Nie zrobiłam treningu, chociaż obiecałam sobie, że zrobię. Nie przeczytałam książki. Nie zaczęłam kursu, który kupiłam dwa miesiące temu. W mieszkaniu nadal jest bałagan, a zamiast zrobić cokolwiek „pożytecznego”, spędziłam godzinę na oglądaniu filmików ludzi, których nawet nie znam.

W ten sposób nawet czas, który miał być odpoczynkiem, przestaje nim być, bo zaczynamy wykorzystywać go do rozliczania samych siebie. Być może jednak problem nie polega na tym, że po pracy nagle stajemy się leniwe. Być może rano planujemy wieczór tak, jakby dziesięć poprzedzających go godzin nie miało żadnego wpływu na nasze samopoczucie.

Do pracy dochodzą przecież dojazdy, zakupy, dzieci, obowiązki domowe, telefony, wiadomości i dziesiątki drobiazgów, których nawet nie traktujemy jako zadań. Kiedy wieczorem nie realizujemy planu przygotowanego przez pełną energii poranną wersję siebie, najłatwiej uznać, że zabrakło nam dyscypliny. Tymczasem być może to nie my zawiodłyśmy plan. Może plan od początku nie uwzględniał rzeczywistości.

„Jeszcze chwilę, przecież cały dzień nie miałam czasu dla siebie”

Jest jeszcze jeden wieczorny mechanizm, który może brzmieć bardzo znajomo. Jesteśmy zmęczone, wiemy, że powinnyśmy już pójść spać, ale mimo to włączamy kolejny odcinek serialu albo zaczynamy przewijać telefon.

W badaniach psychologicznych funkcjonuje pojęcie bedtime procrastination, czyli odkładania momentu pójścia spać mimo braku zewnętrznych przeszkód, które rzeczywiście uniemożliwiałyby nam położenie się do łóżka.

Popularne określenie revenge bedtime procrastination opisuje natomiast bardzo charakterystyczne doświadczenie – przeciągamy wieczór, ponieważ mamy wrażenie, że dopiero teraz czas należy naprawdę do nas.

Jeśli przez cały dzień realizowałyśmy cudze potrzeby, terminy i obowiązki, perspektywa zakończenia jedynego fragmentu dnia, nad którym mamy pełną kontrolę, może być zwyczajnie mało atrakcyjna. Wiemy, że rano będziemy żałować zarwanej nocy, a mimo to myślimy: jeszcze jeden odcinek, jeszcze kilka minut, jeszcze tylko sprawdzę, co się wydarzyło. Próbujemy odzyskać dla siebie kawałek dnia, ale robimy to kosztem snu, którego następnego dnia będziemy potrzebować jeszcze bardziej.

Nie każda wolna godzina musi zostać dobrze wykorzystana

Może właśnie to warto sobie przypomnieć następnym razem, kiedy rano zaczniemy planować idealny wieczór. Nie chodzi o to, żeby zrezygnować z ćwiczeń, książek, nauki języka czy wszystkich rzeczy, które naprawdę chciałybyśmy robić. Być może wystarczy przestać zakładać, że każdego wieczoru będziemy miały na nie dokładnie tyle samo energii.

Czasami zamiast godzinnego treningu realny będzie kwadrans spaceru. Zamiast pięćdziesięciu stron książki przeczytamy dziesięć. Innym razem rzeczywiście zrobimy wszystko, co zaplanowałyśmy. A będą też takie dni, kiedy największą potrzebą okaże się kolacja, prysznic i wcześniejsze pójście spać. Żadna z tych wersji wieczoru nie mówi niczego o naszej wartości, ambicji ani o tym, czy jesteśmy wystarczająco zdyscyplinowane.

Może więc następnym razem, zamiast układać rano listę rzeczy, które „koniecznie zrobię po pracy”, warto zostawić na niej trochę miejsca dla siebie z godziny 19.00. Tej, która będzie już wiedziała, jaki naprawdę był ten dzień.

Źródło: „Current Opinion in Psychology” (2024), „Journal of Applied Psychology” (2008), „Sleep Medicine” (2023), „Personality and Individual Differences” (2018), „Frontiers in Psychology” (2022).

Zobacz także:

• 7 sposobów na zwiększenie swojej wydajności w pracy. Nr 4 na pewno cię zaskoczy
• Syndrom oszusta – co to jest i jak się objawia? Psychologiczne mechanizmy, z którymi zmaga się wiele kobiet
• Mam wrażenie, że nic dobrego już mnie nie spotka. Kobiety coraz częściej mówią o zmęczeniu spełnionym życiem

The post Rano masz całą listę planów, a dzień kończysz na kanapie z telefonem. Oto dlaczego nie powinnaś się za to obwiniać first appeared on ohmydaily.pl.

Sukces Butrym jest tym ciekawszy, że nie stoi za nim francuski czy włoski dom mody z kilkudziesięcioletnią historią. Markę pod własnym nazwiskiem założyła w 2014 roku i w ciągu nieco ponad dekady przebiła się z Warszawy do międzynarodowego świata luksusowej mody. W 2018 roku znalazła się wśród półfinalistów prestiżowej LVMH Prize, a w 2025 roku została pierwszą polską projektantką zaproszoną do współpracy z H&M.

Kim jest Magda Butrym?

Magda Butrym urodziła się w Zabrzu. Studiowała w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru w Warszawie, wcześniej pracowała jako stylistka i projektantka, a w 2014 roku zdecydowała się stworzyć markę sygnowaną własnym nazwiskiem.

Od początku nie próbowała jednak stworzyć polskiej wersji francuskiego czy włoskiego domu mody. Zaczęła budować własny język, w którym romantyczność spotyka się z siłą, a bardzo kobiece sylwetki – z mocnym krawiectwem i rzemiosłem.

Do dziś marka współpracuje z niezależnymi rzemieślnikami z różnych części Polski. Ręczne dzianiny, pleciona skóra i haftowane zdobienia nie są więc wyłącznie estetycznym nawiązaniem do tradycji. Rzemiosło jest jednym z fundamentów marki.

Róża stała się jej znakiem rozpoznawczym

Jeśli widziałaś kiedyś sukienkę z ogromną przestrzenną różą i pomyślałaś, że może być projektem Magdy Butrym, istnieje spora szansa, że miałaś rację.

Róża pojawia się na sukienkach, topach, butach i biżuterii. Butrym określiła ją kiedyś jako punkt wyjścia dla swoich kolekcji – symbol marzycielski, romantyczny i słowiański.

Kwiaty, koronki i ręczne szydełkowanie spotykają się z szerokimi ramionami, skórą, gorsetami, mocno zaznaczoną talią i konstrukcyjnymi sylwetkami. Butrym łączy rzeczy pozornie sprzeczne – siłę z wrażliwością, minimalizm ze zmysłowością, elegancję ze swobodą. Tak zresztą sama marka opisuje swoją wizję kobiecości.

„Magdalena”. Najbardziej osobista kolekcja Magdy Butrym

Być może najlepiej widać to w jednej z najbardziej osobistych kolekcji projektantki. Jesień–zima 2025 otrzymała nazwę „Magdalena”. Nieprzypadkowo.

Magdalena to pełne imię, którego projektantka używa prywatnie. Marka opisywała kolekcję jako intymny autoportret i najbardziej osobisty projekt Butrym do tamtego momentu.

Inspiracji szukała tym razem bardzo blisko własnych korzeni. Sięgnęła do polskiej tradycji tkackiej, twórczości Magdaleny Abakanowicz i Pauliny Ołowskiej oraz pracy pokoleń polskich rzemieślników. Tkactwo przeniosła na język współczesnej mody: pojawiły się bogate faktury, dzianiny i ręcznie wykonywane elementy.

Szczególnie symboliczny był finałowy look – suknia ślubna z szydełkowym welonem. Jej rzeźbiarska, przypominająca płatki forma nawiązywała do tradycyjnych polskich tkanin, a biel miała oznaczać wolność i nowe początki.

Nawet scenografia została potraktowana jak część opowieści. Do jej stworzenia wykorzystano około 200 metrów ręcznie tkanej tkaniny, której wykonanie zajęło ponad 150 godzin. Głęboka czerwień instalacji nawiązywała do Enchanted Rose – róży będącej stałym symbolem świata Magdy Butrym.

Projektantka opisywała „Magdalenę” jako instynktowne i odważne odkrywanie siebie, napędzane emocjami i radością tworzenia.

I jest w tym coś znamiennego – im bardziej jej marka staje się międzynarodowa, tym mocniej Butrym eksponuje to, co polskie.

Świat zauważył Magdę Butrym

Pierwszy poważny międzynarodowy sygnał przyszedł stosunkowo szybko. W 2018 roku Butrym znalazła się wśród półfinalistów LVMH Prize – jednej z najbardziej prestiżowych nagród dla młodych projektantów.

Z czasem jej ubrania zaczęły pojawiać się na światowych gwiazdach. Projekty Polki wybierały m.in. Selena Gomez, Daisy Edgar-Jones i Dua Lipa. W 2025 roku Aryna Sabalenka świętowała zwycięstwo w US Open w sukience Magdy Butrym, a Tessa Thompson pojawiła się w jej projekcie podczas Toronto International Film Festival.

To szczególny rodzaj sukcesu. Najpierw można zobaczyć spektakularną sukienkę na czerwonym dywanie, a dopiero później odkryć, że za projektem stoi kobieta prowadząca swoją pracownię w Warszawie.

H&M wybrał właśnie ją

Symboliczny moment przyszedł w 2025 roku. Magda Butrym została pierwszą polską projektantką w historii zaproszoną przez H&M do stworzenia designerskiej kolekcji. Tym samym jej nazwisko dołączyło do historii współprac, w której wcześniej znaleźli się m.in. Karl Lagerfeld, Versace, Balmain, Maison Margiela czy Comme des Garçons.

Kolekcja Magda Butrym x H&M była w dużej mierze podsumowaniem pierwszej dekady marki. Projektantka wróciła do archiwów i wybrała motywy, które najlepiej opowiadają jej estetykę. Oczywiście nie zabrakło róż, czerwieni, czerni, mocnych garniturów i romantycznych sukienek.

Ann-Sofie Johansson z H&M przyznała, że Butrym znajdowała się na szczycie jej listy wymarzonych współprac. Zwracała uwagę na coś szczególnie interesującego – rzadko zdarza się, aby kobieta przez ponad dekadę rozwijała własną markę i jednocześnie zachowała jej tak wyraźną tożsamość.

Nie ma Instagrama. I chyba wcale go nie potrzebuje

W historii Magdy Butrym jest jeszcze jeden szczegół, który w świecie współczesnej mody brzmi niemal nieprawdopodobnie. Projektantka nie prowadzi własnego Instagrama.

W rozmowie z „Vogue” mówiła, że jest osobą bardzo prywatną i jako projektantka pracująca w Warszawie czasami czuje się outsiderką. Jednocześnie świadomość, że jej wizja – wraz ze słowiańskim szydełkowaniem i całym kulturowym zapleczem – znajduje odbiorców na świecie, dała jej siłę i pewność siebie.

To ciekawy kontrast. Żyjemy w czasach, kiedy od projektantów, artystów i twórców oczekuje się nie tylko stworzenia produktu, ale również nieustannego budowania własnej marki osobistej. Butrym wybrała inną drogę. Pozostaje prywatna, a mówi za nią przede wszystkim to, co tworzy.

Z Warszawy do Paryża

W październiku 2025 roku przyszedł kolejny ważny moment – pierwszy pokaz Magdy Butrym w Paryżu. Kolekcja „The Studio” na wiosnę–lato 2026 nawiązywała do warszawskiej pracowni projektantki oraz obrazu Pauliny Ołowskiej o tym samym tytule.

Butrym mówiła wtedy „Vogue”, że wchodząc w drugą dekadę działalności, coraz wyraźniej wie, co chce powiedzieć poprzez swoje projekty. Kolekcja ponownie zestawiała kobiecość z niedoskonałością, zmysłowość z mocną konstrukcją, a ręczne słowiańskie techniki z bardzo współczesnymi formami.

W marcu 2026 roku zrobiła kolejny krok. Podczas Paris Fashion Week zaprezentowała kolekcję o bardzo polskiej nazwie: „Zima”.

Otworzyła ją Małgosia Bela, a jednym z głównych źródeł inspiracji było „Polowanie na muchy” Andrzeja Wajdy z 1969 roku. Butrym spojrzała jednak na bohaterkę filmu z dzisiejszej perspektywy – nie jako kobietę, która ma odgrywać przypisaną jej kobiecość, ale taką, która sama ją przejmuje i definiuje.

I na tym ekspansja się nie kończy. We wrześniu 2026 roku marka ma zadebiutowała na oficjalnym kalendarzu pokazów New York Fashion Week, a w nowojorskim SoHo ma zostać otwarty pierwszy stały butik Magdy Butrym w mieście. Z Zabrza przez Warszawę i Paryż aż po Nowy Jork.

„Powinnyśmy być własnymi muzami”

Być może właśnie tutaj znajduje się odpowiedź na pytanie, dlaczego marka Magdy Butrym tak szybko stała się rozpoznawalna poza Polską.

Projektantka nie zbudowała jej na jednym modnym produkcie. Stworzyła cały świat, który ma własne symbole, kolory, faktury i wyobrażenie kobiecości. Róża, koronka, mocne ramiona, słowiańskie rzemiosło czy czerwienie nie są w nim przypadkowymi trendami. Wracają w kolejnych kolekcjach, zmieniając formę, ale zachowując tę samą tożsamość.

A w centrum tego świata znajduje się kobieta.

Butrym ujmuje swoją filozofię bardzo prosto: „Nie chcę definiować kobiet. Chcę dodawać im siły”. Chce, by czuły się dobrze we własnej skórze – szczęśliwe, silne i pewne siebie. I dodaje zdanie, które właściwie mogłoby być mottem całej jej marki: „Powinnyśmy być własnymi muzami”.

Po ponad dekadzie działalności Magda Butrym nie musi już udowadniać, że polska marka może należeć do światowej mody. Znacznie ciekawsze jest to, że zdobywając świat, nie próbowała stać się mniej polska. Wręcz przeciwnie.

Zobacz także:

• Dolly Parton nigdy nie chciała być ikoną mody. Mówią, że właśnie dlatego nią została
• Kim są analogówki? Kobiety, które mają dosyć cyfrowego świata
• Nicole Kidman po śmierci mamy podjęła zaskakującą decyzję. Ten trend rośnie na całym świecie

The post Kim jest Magda Butrym? Polka zbudowała markę, którą pokochał świat mody first appeared on ohmydaily.pl.

Nie chodzi o medycynę. Chodzi o obecność

Doula śmierci (znana też jako „death doula” lub „end-of-life doula”) to ktoś, kto wspiera umierającą osobę i jej bliskich — nie od strony medycznej, ale emocjonalnej. Po prostu jest obok. Pomaga oswoić lęk, uporządkować sprawy, czasem po prostu trzyma za rękę.

To rola, która w ostatnich latach zyskuje na znaczeniu. Coraz więcej osób mówi wprost – boimy się nie samej śmierci, ale samotności, która często jej towarzyszy.

Kidman przyznała, że w czasie choroby i odchodzenia mamy uderzyło ją właśnie to – jak bardzo potrzebna jest wtedy czyjaś spokojna, uważna obecność. Kogoś, kto nie musi niczego naprawiać, ale potrafi po prostu być.

Uczymy się rodzić świadomie. A co z umieraniem?

Przez lata dużo mówiliśmy o świadomym porodzie, wsparciu kobiet, obecności douli przy narodzinach. To była zmiana ważna i potrzebna. Dziś powoli zaczynamy mówić o drugim końcu tej samej drogi.

Bo choć śmierć jest naturalną częścią życia, wciąż pozostaje tematem wypieranym. Przeniesionym do szpitali, oddanym specjalistom, często pozbawionym bliskości. Tymczasem coraz więcej osób czuje, że to za mało. Chcemy, by ktoś był obok. Nie tylko jako lekarz, ale jako człowiek.

Trend, który mówi coś o nas

Rosnące zainteresowanie doulami śmierci nie jest przypadkiem. To odpowiedź na bardzo współczesne potrzeby – zmęczenie samotnością, potrzebę uważności, powrót do relacji, które nie są „zadaniowe”.

To także próba odzyskania kontroli nad czymś, co przez lata było poza naszym wpływem. Decyzja o tym, jak chcemy odchodzić — w ciszy, w obecności bliskich, bez pośpiechu — dla wielu osób staje się dziś równie ważna, jak decyzje dotyczące życia.

Śmierć jako część opowieści

Historia Nicole Kidman nie jest tylko ciekawostką ze świata gwiazd. Jest raczej pretekstem do czegoś większego — do rozmowy o tym, jak bardzo zmienia się nasze podejście do końca życia. Nie chodzi już nawet o to, żeby śmierć oswoić, ale
zwrócić uwagę na to, żeby nie przeżywać jej w samotności.

Zobacz także:

• „Przeżyłam śmierć kliniczną. Było mi bardzo ciężko wrócić, bo tam poczułam prawdziwą miłość”
• Dziewczynę, którą byłam zabrała choroba mojej mamy #herstory
• Te książki zmienią twoje podejście do życia. „Nie tylko Mały Książę”

The post Nicole Kidman po śmierci mamy podjęła zaskakującą decyzję. Ten trend rośnie na całym świecie first appeared on ohmydaily.pl.

1. Brak satysfakcji i wypalenie zawodowe

Jeśli każdego ranka wstajesz z niechęcią do pracy, a myśl o kolejnym dniu sprawia, że czujesz się przytłoczona, może to być sygnał, że wypaliłaś się zawodowo. Brak satysfakcji, chroniczne zmęczenie i poczucie, że twoja praca nie ma sensu, to poważne ostrzeżenia, które nie powinny być ignorowane.

2. Brak możliwości rozwoju

Czy czujesz, że utknęłaś w miejscu i nie masz możliwości awansu ani nauki nowych rzeczy? Brak rozwoju zawodowego może prowadzić do stagnacji i frustracji. Dobra praca powinna oferować wyzwania i przestrzeń do nauki – jeśli ich nie ma, być może warto poszukać nowych możliwości.

3. Nieodpowiednia atmosfera i kultura pracy

Toksyczne środowisko pracy może znacząco wpłynąć na twoje samopoczucie i efektywność. Jeśli w firmie panuje napięta atmosfera, relacje z przełożonymi i współpracownikami są trudne, a komunikacja jest pełna nieporozumień, może to być znak, że warto rozejrzeć się za nowym miejscem, gdzie będziesz czuć się lepiej.

4. Niedocenianie i brak uczciwego wynagrodzenia

Jeśli twoja praca jest wymagająca, ale nie jesteś za nią adekwatnie wynagradzana ani doceniana, może to być znak, że czas na zmiany. Pracodawca, który nie widzi wartości swoich pracowników i nie oferuje konkurencyjnego wynagrodzenia, może nie być najlepszym miejscem do budowania kariery.

5. Brak równowagi między pracą a życiem prywatnym

Praca powinna być ważną częścią życia, ale nie powinna całkowicie go dominować. Jeśli przez nadgodziny, nadmierny stres lub ciągłe obowiązki zawodowe nie masz czasu dla siebie, rodziny czy na odpoczynek, może to prowadzić do problemów zdrowotnych i obniżonej jakości życia. Warto zastanowić się, czy inna praca nie pozwoliłaby Ci na lepszą równowagę.

Kiedy podjąć decyzję?

Zmiana pracy to duży krok, ale jeśli większość z tych oznak dotyczy twojej sytuacji, warto poważnie rozważyć nową ścieżkę zawodową. Może to być awans w innej firmie, przebranżowienie lub nawet rozpoczęcie własnej działalności. Najważniejsze, abyś pamiętała, że masz wybór i zasługujesz na miejsce pracy, które będzie dla ciebie satysfakcjonujące i rozwijające.

Zobacz także:

• 5 zdań szefowej, które są jak alarm: „Czas zmienić pracę!”
• Syndrom oszusta – co to jest i jak się objawia? Psychologiczne mechanizmy, z którymi zmaga się wiele kobiet
• Jak założyć firmę (jednoosobową działalność gospodarczą) w 2025 roku? [PORADNIK KROK PO KROKU]

The post Czy to czas na zmianę pracy? Jak rozpoznać, że warto zrobić krok do przodu? 5 oznak, że czas na zmianę pracy first appeared on ohmydaily.pl.

Każda z nas zna ten moment, gdy kolejny dzień kończy się z uczuciem: „zrobiłam dużo, ale nic, co naprawdę ważne”. Wtedy pojawia się frustracja, rozproszenie, a czasem nawet wypalenie. Dlatego warto zatrzymać się i zadać sobie pytanie: czy moja praca działa dla mnie, czy ja tylko próbuję nadążyć za wszystkim?

Dobra wiadomość jest taka, że wystarczy kilka prostych zmian, by odzyskać kontrolę nad czasem i energią. Oto 7 sposobów na to, by pracować skuteczniej, spokojniej i z większą satysfakcją. Numer 4 naprawdę może cię zaskoczyć.

1. Zacznij dzień od jednego celu, nie od listy zadań

Nie wszystko musi być zrobione dziś. Wybierz jedno zadanie, które naprawdę przesunie cię do przodu – coś, co przyniesie widoczny efekt. Zrób to jako pierwsze, zanim świat zacznie czegoś od ciebie wymagać. Takie podejście zmniejsza chaos i buduje poczucie sprawczości. To tzw. metoda One Big Thing, której używają liderzy wielu firm, by nie rozpraszać energii na małe rzeczy.

2. Ustal „ramy dnia” i się ich trzymaj

Twój mózg lubi rytuały. Jeśli wiesz, że między 9 a 12 skupiasz się na pracy koncepcyjnej, a po południu na spotkaniach, łatwiej utrzymasz koncentrację. Stwórz dla siebie plan, który powtarzasz codziennie. To nie ograniczenie, tylko wyzwolenie. Dzięki temu przestaniesz marnować energię na decyzje typu „kiedy to zrobić?”.

3. Przestań multitaskować – to nie działa

Robienie kilku rzeczy naraz to mit produktywności. Twój mózg potrzebuje kilku minut, by przestawić się między zadaniami, więc każda przerwa to strata. Lepiej poświęć 25-50 minut jednemu zadaniu (np. w systemie Pomodoro), a potem zrób krótką przerwę. W efekcie zrobisz więcej i z mniejszym zmęczeniem.

4. Odpoczywaj zanim się zmęczysz

Tak, właśnie to może cię zaskoczyć. Największym błędem w pracy jest czekanie z przerwą do momentu, gdy czujesz, że „już nie możesz”. Profesjonaliści wiedzą, że regeneracja to część pracy, nie luksus. Zrób krótki spacer, posłuchaj muzyki, pomedytuj. Pięć minut realnego odpoczynku daje więcej niż godzina bezproduktywnego siedzenia nad ekranem.

5. Zadbaj o „higienę cyfrową”

Każde powiadomienie, dźwięk telefonu czy wiadomość na czacie to małe przecięcie twojego skupienia. Spróbuj pracy w trybie offline przez 60-90 minut dziennie – bez poczty i social mediów. W tym czasie zrób to, co wymaga najwięcej skupienia. Potem wróć do komunikatorów z poczuciem kontroli, a nie ciągłego „gaszenia pożarów”.

6. Ucz się mówić „nie”

To, co najbardziej kradnie czas, to nie social media, ale cudze priorytety. Nie wszystko, co pilne dla innych, jest ważne dla ciebie. Odmawianie to nie brak empatii – to dbanie o własną przestrzeń. Gdy nauczysz się mówić „nie” bez poczucia winy, odkryjesz, że wydajność rośnie sama z siebie, bo energia nie rozprasza się na nieistotne sprawy.

7. Zamykaj dzień z satysfakcją, nie z wyrzutami sumienia

Zanim wyłączysz komputer, zapisz trzy rzeczy, które dziś poszły dobrze. To prosty rytuał, który przenosi cię z trybu „ciągłego niedosytu” do stanu wdzięczności i realizacji. Dzięki temu następnego dnia łatwiej wejdziesz w rytm. Produktywność nie kończy się na liście „to do” – zaczyna się w głowie, od tego, jak postrzegasz własne sukcesy.

Nie potrzebujesz nowych aplikacji ani kursów z zarządzania czasem. Potrzebujesz uważności, prostoty i rytmu, który ci służy. Prawdziwa wydajność nie oznacza pracy bez przerwy, tylko pracy z sensem. A to, co naprawdę zwiększa efektywność, to nie presja, lecz równowaga.

Zobacz także:

5 zdań szefowej, które są jak alarm: „Czas zmienić pracę!”
Jak sztuczna inteligencja może ułatwić codzienne zadania?
Syndrom oszusta – co to jest i jak się objawia? Psychologiczne mechanizmy, z którymi zmaga się wiele kobiet

The post 7 sposobów na zwiększenie swojej wydajności w pracy. Nr 4 na pewno cię zaskoczy first appeared on ohmydaily.pl.

1. „Powinnaś się cieszyć, że w ogóle masz pracę”

To jedno z najbardziej toksycznych zdań, jakie może wypowiedzieć szefowa. Sprowadza pracownika do roli kogoś, kto ma być wdzięczny za sam fakt zatrudnienia, zamiast oczekiwać normalnych warunków i szacunku.

– To komunikat, który podcina skrzydła i pokazuje, że w firmie nie będzie miejsca na Twój rozwój – tłumaczy Anna Rajtner, psycholożka biznesu. Jeśli szefowa mówi takie słowa, traktuje pracę nie jako współpracę, ale łaskę.

2. „Tu zawsze tak było i nie zamierzam nic zmieniać”

Rozwój firmy zaczyna się od otwartości na nowe pomysły. Jeżeli każde twoje rozwiązanie spotyka się z blokadą i powtarzanym jak mantra stwierdzeniem „tu zawsze tak było”, to jasny znak, że zderzasz się ze ścianą.

– To zamknięcie na innowacje i sygnał, że twoja kreatywność nie jest w tej firmie potrzebna – komentuje doradca kariery Bartosz Wojciechowski. Brak przestrzeni na zmiany to brak przestrzeni na twój rozwój.

3. „Nie wiem, może powinnaś pracować więcej po godzinach?”

Sygnał alarmowy, który powinien obudzić w tobie wszystkie instynkty samozachowawcze. Oczekiwanie nadgodzin jako standardu, bez dodatkowego wynagrodzenia i bez szacunku dla twojego życia prywatnego, to prosta droga do wypalenia zawodowego. Jeśli takie zdanie pada częściej niż raz, możesz być pewna, że w tej firmie balans między pracą a życiem prywatnym nie istnieje.

4. „Twoje prywatne sprawy mnie nie interesują”

Brzmi profesjonalnie? Wcale nie. To jasny sygnał braku empatii. Każdy z nas jest człowiekiem – czasem zachoruje dziecko, czasem trzeba pilnie załatwić coś ważnego. Szefowa, która nie widzi w tobie człowieka, a jedynie trybik w maszynie, nie stworzy dla ciebie zdrowego miejsca pracy. Jeżeli przełożona podkreśla, że twoje życie prywatne jest dla niej zbędnym balastem, to naprawdę nie jest ktoś, dla kogo warto pracować.

5. „Na twoje miejsce czeka dziesięć innych osób”

To zdanie to już nie tylko sygnał alarmowy – to czerwona flaga powiewająca na cały etat. Szefowa, która grozi ci zastąpieniem, nie traktuje cię jak wartościowej osoby, tylko jak wymienialny element.

– W zdrowym miejscu pracy liczy się dialog i wspólne rozwiązywanie problemów, a nie zastraszanie – mówi Anna Rajtner, psycholożka biznesu.

Jeśli słyszysz takie zdanie, nie trać czasu. Lepiej poszukaj miejsca, w którym twój wysiłek i kompetencje będą doceniane.

Nie zawsze od razu wiemy, że praca w danej firmie nie jest dla nas. Czasem dopiero pojedyncze słowa szefowej pokazują prawdziwe oblicze miejsca, w którym jesteśmy. Jeśli usłyszysz któreś z tych zdań – potraktuj to jak sygnał alarmowy. Bo twoje zdrowie psychiczne i zawodowa satysfakcja są warte więcej niż jakiekolwiek stanowisko.

Zobacz także:

• Syndrom oszusta – co to jest i jak się objawia? Psychologiczne mechanizmy, z którymi zmaga się wiele kobiet
• Jak założyć firmę (jednoosobową działalność gospodarczą) w 2025 roku? [PORADNIK KROK PO KROKU]
• Workation – jak wybrać idealne miejsce na zdalną pracę?

The post 5 zdań szefowej, które są jak alarm: „Czas zmienić pracę!” first appeared on ohmydaily.pl.

O to zapytaliśmy Dawida Pasternaka – eksperta marketingu online i mentora biznesowego, który na co dzień uczy, jak wykorzystywać narzędzia cyfrowe do rozwijania marki i zarabiania w sieci.

1. Planowanie contentu? AI zrobi to z Tobą, ALE nie za Ciebie!

Masz pustkę w głowie, a powinieneś napisać posta, maila czy scenariusz do Reelsa? AI może pomóc. Narzędzia takie jak ChatGPT czy Notion AI są idealne, by rozwinąć pomysł, znaleźć strukturę treści, podsunąć nagłówki czy zaproponować CTA (ang. Call-To-Action tj. wezwanie do działania).

Tip od Dawida Pasternaka:
– Najpierw zadaj sobie pytanie: Co chcę, aby odbiorca zrobił po zobaczeniu mojej treści? AI świetnie zbuduje tekst pod ten cel – ale to Ty musisz mieć strategię.

2. Grafiki w Canvie? Zacznij od AI, potem dopracuj ręcznie

Canva od niedawna oferuje funkcję Magic Design, która na podstawie kilku słów kluczowych tworzy kompletne szablony grafik. Brzmi jak bajka – ale pamiętaj: nie wszystko, co generuje AI, pasuje do Twojej marki.

– AI nie zastąpi spójnej identyfikacji wizualnej. Twoje grafiki powinny być rozpoznawalne, nawet jeśli odbiorca nie widzi Twojego logo. Ustal kolory, fonty i układy – a potem korzystaj z AI, by przyspieszyć, nie zastępować kreację – zauważa Dawid Pasternak.

3. Automatyzacja komunikacji = więcej czasu na to, co ważne

Wiadomości do klientów, przypomnienia o webinarach, podziękowania za zakup e-booka… . To wszystko możesz zautomatyzować dzięki AI – na przykład z pomocą systemów e-mailowych ze sztuczną inteligencją (MailerLite, GetResponse, ConvertKit).

Dawid Pasternak radzi:
– Nie chodzi o to, by być mniej ludzkim – tylko by mieć więcej czasu dla klientów. Automatyzacje powinny działać w tle, a Ty skupiaj się na relacjach i wartościach.

4. AI wideo – tworzenie treści bez ekipy filmowej

Jeśli chcesz tworzyć Reelsy, rolki na Instagram czy YouTube Shorts, nie musisz być montażystą. Narzędzia jak CapCut, Canva Video czy TikTok AI potrafią same dobrać rytm, muzykę i przejścia. Ty wrzucasz materiał – one robią magię.

– AI skraca proces twórczy, ale to Ty nadajesz emocje i przekaz. Dobry materiał zaczyna się od pomysłu i wartości, nie efektów – zauważa Pasternak.

5. Analiza i optymalizacja – bo liczby nie kłamią

Sztuczna inteligencja pomaga też analizować dane: co się klika, co się sprzedaje, o czym chcą czytać odbiorcy. W narzędziach typu Metricool, Google Analytics 4 czy Creator Studio, AI podpowiada, co działa najlepiej i kiedy publikować, by zwiększyć zasięgi.
– Nie twórz w ciemno. Analizuj, wyciągaj wnioski, testuj. Nawet najlepszy pomysł przegra z konsekwentnie optymalizowaną strategią.

Sztuczna inteligencja nie zabierze Ci pracy. Ona oddaje Ci czas – pod warunkiem, że wiesz, po co tworzysz i dokąd zmierzasz. AI to wsparcie, nie magiczne rozwiązanie. Kluczem do sukcesu jest połączenie technologii ze strategią, wartościami i… Twoim głosem.

Chcesz działać szybciej, prościej i skuteczniej? Zacznij testować – z ciekawością i świadomością.

A jeśli nie wiesz od czego, oto rada od Dawida Pasternaka:

– Najpierw zaplanuj, co chcesz zautomatyzować lub usprawnić. Potem dobierz narzędzie. Nie odwrotnie. AI to tylko narzędzie – Ty jesteś strategiem.

Kim jest Dawid Pasternak?

Marketer i trener biznesowy, który od ponad dekady wspiera przedsiębiorców w rozwijaniu biznesów online. W swoim dorobku ma ponad 100 000 godzin szkoleń przeprowadzonych dla 14 000 kursantów. 

Twórca autorskich platform rozwojowych takich jak Akademia Sukcesu Beautylandia, Kampus Mistrzów, Akademia Produktów Cyfrowych oraz autor e-booka Instagram od podstaw. Strategia rozwoju konta od 0 do 10k followersów.

Na co dzień z pasją dzieli się wiedzą, jak prowadzić skuteczne działania marketingowe i generować zyski w sieci. Edukuje w zakresie social mediów i wykorzystywania narzędzi AI w działalności online.

The post Jak sztuczna inteligencja może ułatwić codzienne zadania? first appeared on ohmydaily.pl.

Próbne egzaminy, choć nie miały formalnych konsekwencji, były tak ważne dla abiturientów z poprzednich lat. Pozwalały sprawdzić nie tylko swoją wiedzę, ale też przygotować się mentalnie na stres, poznać arkusze, zrozumieć zasady punktacji i sprawdzić, jak wygląda egzaminacyjna rzeczywistość. W tym roku uczniowie tego nie doświadczą. Centralna Komisja Egzaminacyjna zdecydowała, że w grudniu 2025 r. nie odbędą się próbne matury.

– To jakiś żart? Próbna matura to była jedyna okazja, żeby zobaczyć, jak to wygląda na serio. Wiem, że mogę pisać próbne arkusze w domu, ale to nie to samo – komentuje z rozczarowaniem 18-letni Kacper, uczeń jednego z warszawskich liceów.

Informacja z Instagrama, którą potwierdziliśmy u źródła

Pierwsze informacje o decyzji CKE pojawiły się na popularnym edukacyjnym koncie na Instagramie @maturalni. To właśnie tam opublikowano wpis informujący, że w roku szkolnym 2025/2026 Centralna Komisja Egzaminacyjna nie planuje organizacji próbnych matur. Postanowiliśmy sprawdzić tę informację u źródła. Skontaktowaliśmy się bezpośrednio z CKE i otrzymaliśmy potwierdzenie:

Centralna Komisja Egzaminacyjna nie planuje w 2025 r. udostępniać materiałów (arkuszy, nagrań) do przeprowadzenia testu diagnostycznego w zakresie przygotowania do egzaminu maturalnego. Testy takie były przygotowywane i przeprowadzane w latach 2022–2024 ze względu na wdrażanie egzaminu maturalnego w nowej formule (Formuła 2023) lub ze względu na zmianę w 2024 r. podstawy programowej kształcenia ogólnego. Jeżeli chodzi o egzamin maturalny przeprowadzany w 2026 r. nie będzie w nim żadnych zmian względem roku 2025. Przygotowując się do egzaminu maturalnego, zdający mogą korzystać z materiałów udostępnionych na stronie internetowej CKE, w tym m.in.

– arkuszy wykorzystanych do przeprowadzenia egzaminu maturalnego w latach 2023–2025 (https://cke.gov.pl/egzamin-maturalny/egzamin-maturalny-w-formule-2023/arkusze/).

– informatorów o egzaminie maturalnym z poszczególnych przedmiotów (https://cke.gov.pl/egzamin-maturalny/egzamin-maturalny-w-formule-2023/informatory/)

– całego wachlarza materiałów dodatkowych służących do przygotowania do egzaminu maturalnego z danego przedmiotu oraz arkuszy pokazowych i diagnostycznych z lat ubiegłych (https://cke.gov.pl/egzamin-maturalny/egzamin-maturalny-w-formule-2023/materialy-dodatkowe/)

Dlaczego brak próbnych egzaminów to strata dla uczniów? 

Próbne matury były dla wielu uczniów ważnym momentem w przygotowaniach. Nie chodziło tylko o wynik, ale o możliwość doświadczenia warunków egzaminacyjnych bez realnej konsekwencji. To taka próba generalna przed jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu. Często dopiero podczas takiego egzaminu młodzież orientowała się, jak w ogóle wygląda takie egzamin, ile czasu realnie zajmuje wypełnienie arkusza i jak poradzić sobie z presją czasu. Dla nauczycieli to również był sygnał – co trzeba jeszcze powtórzyć, gdzie uczniowie mają luki.

– Jako mama maturzysty jestem bardzo rozczarowana. Takie egzaminy pozwalały realnie ocenić, ile pracy jeszcze przed nami. – mówi pani Marta, mama licealisty.

Jakie będą konsekwencje odwołania egzaminów próbnych?

Brak oficjalnych próbnych matur oznacza, że ciężar przygotowania spoczywa teraz w całości na szkołach i samych uczniach. Oczywiście można korzystać z arkuszy z lat ubiegłych, organizować wewnętrzne egzaminy w szkołach – jednak nie będzie to miało rangi oficjalnego ogólnopolskiego wydarzenia, jak dotychczasowe próbne matury CKE.

– To była taka symulacja egzaminu. Wszyscy się spinają, cisza jak makiem zasiał, komisja, zegarek i czysta kartka. Wtedy człowiek dopiero czuje, że to nie są przelewki – komentuje Kacper.

Kacper i inni uczniowie muszą się jednak pogodzić z tym, że próbnych matur 2026 nie będzie. A szkoda, bo dla wielu maturzystów był to kluczowy moment na drodze do najważniejszego egzaminu życia.

To zmiana, która może mieć realny wpływ na poziom przygotowania uczniów. Choć z pozoru to tylko „próba generalna”, dla wielu maturzystów była kluczowym etapem na drodze do najważniejszego egzaminu życia.

The post Próbne matury 2026 odwołane. CKE potwierdza first appeared on ohmydaily.pl.