Fabuła filmu Maryja

Film przedstawia niezwykłą podróż wyjątkowej bohaterki oraz wyzwania, z jakimi musiała się mierzyć. Prześladowania i ucieczkę przed królem Herodem, który rozpoczyna brutalne polowanie na nowo narodzonego Mesjasza.

Twórcy filmu

Za scenariusz odpowiada Timothy Michael Hayes, a reżyserię powierzono D.J. Caruso, twórcy takich filmów jak „Niepokój”. Twórcy postawili na kameralne i emocjonalne podejście do historii, koncentrując się na ludzkiej stronie Maryi – jej odwadze, wątpliwościach i macierzyńskiej miłości. Film ma być nie tylko opowieścią o wierze, ale również historią o dojrzewaniu i wewnętrznej sile.

Produkcja została nagrana w autentycznych, surowych sceneriach Bliskiego Wschodu, co dodatkowo podkreśla jej realizm. Film jest uznawany za wyjątkowe połączenie dramatyzmu i duchowości, skierowane do szerokiej publiczności, zarówno wierzących, jak i osób ceniących głębokie, poruszające historie.

Obsada filmu Maryja

W główne role w filmie wcielili się:

Noa Cohen jako Maryja – młoda aktorka znana z „Silent Game”, Ido Tako jako Józef, Anthony Hopkins jako król Herod, Stephanie Nur jako Salome, Susan Brown jako prorokini Anna, Ori Pfeffer jako Joachim, Eamon Farren jako Szatan.

Zwiastun filmu ukazuje dramatyczne i nastrojowe kadry, sugerujące głęboko osobistą opowieść pełną emocji i refleksji. Widać, że film jest wizualnie dopracowany, a reżyser zadbał o subtelne detale, które oddają złożoność fabuły. Produkcja wydaje się balansować pomiędzy metafizyką a psychologicznym dramatem, co może przyciągnąć zarówno fanów kina artystycznego, jak i osoby zainteresowane duchowością.

Film jest jednym z najbardziej oczekiwanych tytułów w nadchodzącym roku, a jego obecność na Netflix sprawia, że będzie dostępny dla szerokiej publiczności na całym świecie. Według informacji na Filmweb, „Maryja” zyskała już dużą popularność wśród użytkowników platformy, co potwierdza rosnące zainteresowanie premierą.

foto: materiały prasowe Netflix (Maryja film Netflix PrtSc)
trailer: youtube.com

Artykuł Film Maryja (MARY) – poruszająca opowieść o matce Jezusa już wkrótce na Netflix! pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Espresso

Espresso to najpopularniejszy rodzaj kawy. Jest to kawa o intensywnym smaku i aromacie, która powstaje dzięki szybkiemu parzeniu kawy pod wysokim ciśnieniem. Espresso ma niewielką objętość (zazwyczaj 30 ml), dlatego jest często serwowane w małych filiżankach. Jeśli lubisz intensywny smak kawy, espresso będzie idealnym wyborem.

Cappuccino

Cappuccino to kawa, która składa się z jednej trzeciej espresso, jednej trzeciej mleka i jednej trzeciej mlecznej pianki. Cappuccino jest serwowane w większych filiżankach i zazwyczaj jest posypywane cynamonem lub kakao. Jeśli lubisz łagodniejszy smak kawy, cappuccino będzie dla Ciebie idealnym wyborem.

Latte

Latte to kawa, która składa się z jednej trzeciej espresso i dwóch trzecich mleka. Latte jest podobne do cappuccino, ale ma mniej pianki i jest serwowane w większej filiżance. Latte jest idealne dla osób, które lubią łagodny smak kawy i chcą cieszyć się kawą z mlekiem.

Americano

Americano to kawa, która powstaje przez dodanie do espresso wody. Dzięki temu americano jest łagodniejsze od espresso, ale wciąż posiada intensywny smak i aromat kawy. Jeśli lubisz smak kawy, ale preferujesz łagodniejszy smak, americano będzie dla Ciebie idealnym wyborem.

Mocha

Mocha to kawa, która składa się z espresso, mleka i czekolady. Mocha ma intensywny smak i aromat czekolady, co sprawia, że jest idealna dla miłośników słodkiego smaku. Mocha jest często podawana z bitą śmietaną i posypana wiórkami czekolady.

Wybór odpowiedniego rodzaju kawy zależy od indywidualnych preferencji smakowych. Jeśli lubisz intensywny smak kawy, espresso będzie dla ciebie idealnym wyborem. Jeśli preferujesz łagodniejszy smak, cappuccino lub latte będą odpowiednie. Jeśli natomiast lubisz kawę z dodatkiem słodyczy, mocha będzie dla Ciebie idealnym wyborem. Warto również pamiętać, że kawa może być przyrządzana na różne sposoby.

Arabica czy Robusta?

Artykuł Rodzaje kawy – jaką kawę zamawiać w kawiarni? pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Wybielanie zębów

Wybielanie zębów to jeden z najpopularniejszych zabiegów stomatologicznych, który może znacznie poprawić wygląd twojego uśmiechu. W trakcie zabiegu lekarz nakłada specjalny preparat na zęby, który pozwala na rozjaśnienie szkliwa o kilka odcieni. Wybielanie zębów można wykonać w gabinecie stomatologicznym lub samodzielnie w domu za pomocą specjalnych zestawów do wybielania zębów.

Licówki

Licówki to cienkie płatki ceramiczne, które nakłada się na zęby, aby poprawić ich kształt, rozmiar i kolor. Licówki są idealne dla osób, które chcą ukryć wady w budowie swoich zębów, takie jak asymetria, nierówności czy plamy na szkliwie.

Korony protetyczne

Korony protetyczne to sztuczne nakładki, które są umieszczane na zębach, aby poprawić ich wygląd i funkcjonalność. Korony protetyczne są wykonywane z różnych materiałów, takich jak ceramika, porcelana czy złoto, co pozwala na ich dopasowanie do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Mosty protetyczne

Mosty protetyczne to zabieg, który polega na uzupełnieniu brakujących zębów w łuku zębowym. Mosty protetyczne składają się z koron protetycznych, które są umieszczone na zębach sąsiadujących z ubytkiem, oraz sztucznego zęba, który uzupełnia brakujący ząb.

Implanty zębowe

Implanty zębowe to sztuczne korzenie zębowe, które są wprowadzane do kości szczęki lub żuchwy. Na implantach zębowych umieszcza się korony protetyczne, dzięki czemu możliwe jest uzupełnienie brakującego zęba. Implanty zębowe są idealne dla osób, które straciły zęby w wyniku urazu lub choroby.

Piękny uśmiech to nie tylko zdrowe zęby, ale również ich estetyka. Wybierz odpowiedni dla siebie zabieg i ciesz się swoim nowym, pięknym uśmiechem!

Przed podjęciem decyzji o zabiegu, warto skonsultować się z lekarzem stomatologiem, który dobierze odpowiednią metodę i materiał do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Pamiętaj, że dbanie o zdrowie swoich zębów jest niezwykle ważne nie tylko dla ich estetyki, ale również dla ogólnego zdrowia organizmu. Regularne wizyty u stomatologa, codzienna higiena jamy ustnej oraz zdrowe odżywianie to kluczowe czynniki dla utrzymania pięknego uśmiechu na dłużej.

Warto również pamiętać, że nie wszystkie zabiegi stomatologiczne są wskazane dla każdego pacjenta. Na przykład, wybielanie zębów może być niebezpieczne dla osób z nadwrażliwością szkliwa, a implanty zębowe wymagają dobrej kondycji kości i dziąseł.

Zawsze konsultuj się ze swoim lekarzem stomatologiem.

Artykuł Najpopularniejsze zabiegi stomatologiczne, które odmienią twój uśmiech pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Zwykle bywa ratunkiem dla kierowców i jest traktowane jako ostateczność. To błąd! Piwo bezalkoholowe powinniśmy wybierać zupełnie świadomie, choćby nawet z tego powodu, że bardzo dobrze nawadnia. Niektórzy sportowcy stosują go jako izotonik po wysiłku fizycznym.

Czym się różni piwo 0%?

Jeśli chodzi o skład, piwo to piwo – nie ma większych różnic – oprócz tej zasadniczej. Tradycyjne piwo oprócz słodu, chmielu, no i wody zawiera jeszcze etanol. W piwie 0% fermentacja zostaje zatrzymana zanim się on wytworzy.

Pytanie, czy tego alkoholu tam w ogóle nie ma, czy jest jego znikoma ilość? W Polsce piwo jest uznane za bezalkoholowe, kiedy ma 0,5% alkoholu i mniej. I tu jest pies pogrzebany. Piwo pozostaje bezalkoholowym, jeśli poprzestaniemy na jednej butelce/puszce. Przy większej liczbie, ilość etanolu się kumuluje.

Właściwości odżywcze piwa

Piwo bezalkoholowe zawiera witaminy i minerały B2, B3, B6, B7, B9, B12, wapń, potas, cynk, selen, sód. To całkiem sporo jak na produkt uznawany za mało odżywczy.

Piwo bezalkoholowe mniej kaloryczne niż tradycyjne

Osoby trzymające linię, mogą zapytać. Piwo? Przecież to bomba kaloryczna! To tradycyjne tak, ale bezalkoholowe ma ich znacznie mniej. Pół litra klasycznego trunku może mieć nawet 240-340 kcal (jasne-ciemne), podczas gdy jego no alkohol odpowiednik zaledwie ok. 100 kcal na tę samą objętość. 1g etanolu ma blisko 7 kcal! Mowa tu oczywiście o piwie bez żadnych dodatków (smakowych) – cukru, soków etc.

Picie piwa powinny na pewno ograniczyć osoby z insulinoopornością i cukrzycą typu II. Napój ten ma bowiem wysoki indeks glikemiczny.

No i uwaga na produkty smakowe, w których często dodawany jest słodzony sok. Koniecznie unikajmy też produktów z syropem glukozowo-fruktozowym.

Poprawia samopoczucie mimo braku alkoholu

Piwo 0% pomaga zasnąć w przeciwieństwie do swojego alkoholowego odpowiednika, który ten sen zaburza. A to wszystko za sprawą chmielu i jego wyciszających właściwości.

Uważa się także, że piwo bezalkoholowe poprawia samopoczucie. Zmniejsza uczucie przygnębienia i chandry.

Piwo 0% zalecane jest kobietom w ciąży (powoduje wytwarzanie prolaktyny odpowiedzialnej za wytwarzanie mleka) ale także kobietom w trakcie menopauzy – zawiera fitoestrogeny, które łagodzą jej skutki.

Jak piwo bezalkoholowe wpływa na zdrowie?

Powszechnie wiadomo, że piwo bezalkoholowe zmniejsza ryzyko chorób serca.

Powinny jednak go ograniczać osoby cierpiące na dolegliwości układu pokarmowego jak zespół jelita wrażliwego czy refluks. To głównie przez dwutlenek węgla, który zawiera ten napój.

Picie piwa bezalkoholowe jak wszystko – powinno być konsumowane z rozsądkiem.

Artykuł Piwo bezalkoholowe – czy warto je pić? pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Przyczyny intymnych infekcji

Zacznijmy od tego, że infekcje sromu i pochwy to jedna z najczęstszych przypadłości, która zmusza pacjentki do wizyty u ginekologa. Jej objawów doświadcza ok. 80 proc. kobiet, a nawrotowe infekcje dotyczą ok. 40 proc. z nich. Najczęściej dochodzi do infekcji bakteryjnych pod postacią tak zwanej waginozy bakteryjnej. Czynnikiem sprawczym są względne beztlenowce komensale, które mogą bytować w dolnym odcinku przewodu pokarmowego, ale w drogach moczowych czy rodnych już ich nie powinno być.

Przewlekły stan zapalny dróg rodnych może mieć poważne konsekwencje zdrowotne – przestrzega dr Krzysztof Kamiński z Katedry i Kliniki Położnictwa i Perinatologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.

Drugą przypadłością, co do częstości występowania, jest drożdżyca pochwy oraz infekcje bakteriami tlenowymi, czyli zapalenie pochwy spowodowane mieszaną florą bakteryjną. I najrzadziej występująca infekcja dróg rodnych to rzęsistkowica pochwy wywoływana przez pierwotniaki.

Skąd wiadomo, że mamy infekcję intymną? Objawy infekcji pochwy

Nie zawsze jest to takie oczywiste. Część z nich daje objawy kliniczne, na przykład drożdżyca, tlenowe bakteryjne zapalenie pochwy czy rzęsistkowica wywołują intensywny stan zapalny w błonie śluzowej pochwy i szyjki macicy. Objawia się to takimi dolegliwościami jak dyskomfort, pieczenie, świąd, zaczerwienienie, obrzęk i obfita wydzielina. Te objawy kobieta jest w stanie zaobserwować i podjąć jakieś działanie. 

Natomiast najczęściej spotykana waginoza bakteryjna, za którą odpowiada beztlenowa flora komensalna nie daje niemal żadnych dokuczliwych dla pacjentki objawów, poza zwiększoną wydzieliną z pochwy. Dzieje się tak dlatego, że w takiej infekcji nie dochodzi do stymulacji syntezy cytokin prozapalnych w drogach rodnych, a przez to nie ma objawów klinicznych zapalenia. Jedynym zauważalnym, niepokojącym kobietę objawem, może być nieprzyjemny zapach przy używaniu kosmetyków do higieny intymnej o zasadowym pH, na skutek uwalniania się putrescyn, specyficznych związków amonowych. I ten przykry, gnilny zapach, często skłania kobiety do wizyty u lekarza.

Czy infekcja bezobjawowa jest groźna?

Niestety tak – waginoza bakteryjna jeżeli nie jest odpowiednio zdiagnozowana i nie jest odpowiednio leczona może indukować dość poważne konsekwencje. Bywa powodem późniejszej niepłodności z powodu zapalenia ujść macicznych jajowodów i ich niedrożności (tzw. czynnik jajowodowy). U pacjentek ciężarnych zaś może mieć bardzo poważne konsekwencje w postaci albo poronienia, albo przedwczesnego porodu.

Skąd mamy wiedzieć, że jest infekcja, kiedy nie ma objawów?

Wszystkie towarzystwa naukowe (w tym CDC – Centers of Disease Control and Prevention – amerykańska agencja rządowa, która zajmuje się podawaniem standardów w diagnostyce i terapii chorób o charakterze zakaźnym czy przenoszonych drogą płciową) zalecają rutynowe, coroczne badanie ginekologiczne u każdej kobiety, zawierające zbadanie środowiska pochwy, co oznacza, że lekarz ma obowiązek badania pehametrycznego środowiska pochwy. Prawidłowe pH pochwy powinno mieścić się w przedziale 3,6-4,5. Wyższy wynik wymaga pogłębionej diagnostyki.

Niepokojące jest to, że pomimo standardów – a pamiętajmy, że od kilku lat mamy już ministerialne rozporządzenie dotyczące opieki medycznej nad kobietą w ciąży, również Polskie Towarzystwo Ginekologów i Położników wydało rekomendacje w tym temacie – wciąż zaledwie kilka procent lekarzy stosuje się do nich. A przecież już nawet karty przebiegu ciąży zawierają specjalną rubryczkę, do której przy każdej wizycie położniczej lekarz powinien wpisywać wynik pomiaru pH pochwy.

Skąd biorą się infekcje intymne? Jak dochodzi do zakażenia?

Część kobiet ma osobnicze predyspozycje do tego typu zakażeń. U niektórych wpływ na to mają pewne choroby ogólnoustrojowe, np. cukrzyca, w której dochodzi do przecukrzenia płynów ogólnoustrojowych, a glukoza, jak wiemy, jest bardzo dobrą pożywką dla drożdży i bakterii. Częściej takim infekcjom ulegają też pacjentki przyjmujące niektóre leki, np. obniżające odpowiedź immunologiczną, sterydy i leki cytostatyczne zażywane w reumatoidalnym zapaleniu stawów czy w chorobach autoimmunologicznych. Zniszczenie naturalnej flory bakteryjnej powoduje także antybiotykoterapia o szerokim spektrum działania, która nie jest odpowiednio zabezpieczona przyjmowaniem probiotyków. Wiemy też, że do grupy ryzyka należą także kobiety, które mają bardzo niski poziom witaminy D (poniżej 30 ng/ml). Oprócz czynników chorobowych czy farmakologicznych ryzyko infekcji stwarza także ciąża poprzez to, że w czasie jej trwania dochodzi do przestrojenia immunologicznego oraz do zmiany „gry” hormonalnej – w początkowej fazie ciąży jajniki produkują bardzo dużo progesteronu i w drugim, trzecim trymestrze ta zmiana fizjologicznej flory bakteryjnej ułatwia ekspansję bakteriom komensalnym lub ze środowiska.

I wreszcie – bardzo częstą przyczyną jest zmniejszenie ilości fizjologicznej flory bakteryjnej czyli pałeczek kwasu mlekowego poprzez nadmierną, niewłaściwą higienę, np. stosowanie irygacji, która wypłukuje fizjologiczne bakterie z pochwy.

A aktywność seksualna? Czy ma wpływ na występowanie infekcji intymnych?

Spośród czterech wymienionych etiologicznych typów infekcji jedynie rzęsistkowica została uznana za chorobę przenoszoną drogą płciową (dlatego w tym przypadku obowiązuje jednoczesne leczenie partnera). Pozostałe infekcje dróg rodnych nie zostały uznane za choroby przenoszone drogą płciową i choć aktywność seksualna czy liczba partnerów seksualnych może powodować zwiększenie częstości zakażeń, to zarówno drożdżyca pochwy jak i waginoza bakteryjna zdarzają się również u pacjentek, które nie są aktywne seksualnie.

Jak postępować, gdy mamy infekcję intymną?

Przede wszystkim nie leczyć się samemu. Coraz częściej jesteśmy poddawani agresywnej kampanii reklamowej dotyczącej środków do higieny intymnej i leków dostępnych bez recepty, jednak radziłbym ostrożnie stosować produkty reklamowane. Po pierwsze, stosowane bez nadzoru lekarskiego mogą zmienić pH pochwy i tym samym zmienić charakter wydzieliny, utrudniając lekarzowi rozpoznanie charakteru takiej infekcji. A po drugie, preparaty stosowane bez nadzoru lekarza bardzo często nie są skuteczne, bo nie mają charakteru bakteriostatycznego czy bakteriobójczego, przez co mogą powodować przewlekanie się infekcji. Pacjentka być może nawet odczuwa jakąś lokalną poprawę, ale proces zapalny trwa dalej. Tymczasem przewlekanie się tych infekcji mogą powodować poważne konsekwencje, np. zapalenie przydatków (ang. pelvic inflammatory disease, PID) i w późniejszym czasie dawać dużo groźniejsze powikłania. Dlatego każde dolegliwości dróg rodnych powinny być wyjaśniane, a najszybszą metodą jest rutynowe badanie ginekologiczne, podczas którego warto pokusić się o ocenę flory środowiska pochwy. Każde odchylenie pH od normy powinno być leczone.

Jak leczyć infekcje pochwy?

Nazywamy to terapią empiryczną, czyli zastosowanie preparatu najbardziej skutecznego bez ostatecznego rozpoznania mikrobiologicznego. W infekcjach dróg rodnych nie obowiązuje nas pobieranie posiewu celem badania mikrobiologicznego, o ile mamy jasną sytuację. Ale jeśli pacjentka stosowała wcześniej jakieś preparaty dopochwowe, które mogą zaburzyć pH pochwy lub które wpływają na wygląd wydzieliny, ocena stanu faktycznego może okazać się zbyt trudna. Wówczas posiłkujemy się badaniem flory bezpośredniego preparatu z wydzieliny z pochwy. To bardzo szybkie mikroskopowe badanie, które nie wymaga nadzwyczajnych środków. W dzisiejszych czasach każdy gabinet ginekologiczny powinien być wyposażony w mikroskop świetlny kontrastowo-fazowy, w którym z kropli bezpośredniego preparatu z wydzieliny z pochwy jesteśmy w stanie ocenić jaki problem dominuje w tej florze bakteryjnej. Oceniamy tzw. skalę czystości pochwy, na podstawie której wdrażamy leczenie przyczynowe. Posiew mikrobiologiczny z pochwy wykonujemy w zasadzie tylko wtedy, kiedy leczenie empiryczne jest nieskuteczne albo zakażenia dróg rodnych nawracają. Wówczas możemy podejrzewać, że flora bakteryjna czy grzybicza u tej pacjentki stała się oporna na zastosowane leczenie, co zdarza się niestety dość często. Oceniamy, że ok. 40-45% bakterii o charakterze Gardnerella vaginalis jest chemio- i antybiotykooporna. Atopobium vaginae, drugi z dominujących patogenów w waginozie bakteryjnej, jest skrajnie niewrażliwy na metronidazol, a w przypadku drożdżycy pochwy coraz częściej obserwujemy oporność na leki z grupy azoli stosowane jako standardowe leki pierwszego rzutu. Niektóre gatunki grzybów, tj. Candida glabrata czy krusei, są wręcz pierwotnie azolooporne. Ponadto, u niemal połowy pacjentek dochodzi do oporności indukowanej, co oznacza że flora patogenna w drugim epizodzie nawrotu zakażenia staje się oporna na antybiotyk czy chemioterapeutyk, który był zastosowany poprzednio. Ponieważ coraz częściej w czynnikach etiologicznych zakażeń pochwy dominują bakterie lub grzyby oporne na leki stosowane zgodnie ze standardem, dlatego mamy już naukowe podstawy, by sięgać po leki alternatywne, które mają szerokie spektrum działania i nie udokumentowano jak dotąd pierwotnej ani wtórnej lekooporności na nie. Coraz częściej wybieramy leki, które mają potwierdzone in vitro działanie pierwotnie destrukcyjne na biofilm bakteryjny czy grzybiczy. Biofilm – jest to związana z powierzchnią zorganizowana wspólnota komórek patogenów bakteryjnych, grzybiczych lub pierwotniakowych zamkniętych w wytworzonej przez siebie polimerycznej macierzy. Wiemy, że ponad 90 proc. schorzeń infekcyjnych przebiega z tworzeniem biofilmu na powierzchni błony śluzowej pochwy czy szyjki macicy, co powoduje dezintegrację nabłonka, tworzenie komórek przetrwałych a przez to jest trudne do leczenia. To oznacza, że dość łatwo zaleczyć taką infekcję, natomiast trudno ją skutecznie, beznawrotowo wyleczyć.

źródło: https://zdrowa-ona.pl/
autoryzacja: dr Krzysztof Kamiński z Katedry i Kliniki Położnictwa i Perinatologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.

Artykuł Infekcje intymne – przyczyny. Jak zapobiegać i leczyć infekcje pochwy pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Cykl miesiączkowy a wzrost wagi

Cykl miesiączkowy we wzorcowych warunkach powinien trwać 28 dni; za moment jego rozpoczęcia przyjmuje się wystąpienie krwawienia z macicy, zaś za koniec – ostatni dzień przed kolejnym krwawieniem. Cykl miesiączkowy dzieli się na cztery fazy: menstruacyjną, folikularną, owulacyjną oraz lutealną. Każda z nich ma inną długość, jest uwarunkowana przez inne hormony oraz charakteryzuje się odmiennymi zmianami, które zachodzą w organizmie kobiety. W każdej z tych faz można zaobserwować wahania się stężenia hormonów: estrogenów, progesteronu, FSH i LH. Przyjmuje się, że za problem przybierania na wadze odpowiadają estrogeny oraz progesteron. 

Wpływ hormonów na wzrost wagi w trakcie miesiączki

Okres miesiączki sprzyjawahaniu się poziomu progesteronu i estrogenu oraz innych steroidowych hormonów. W pierwszej fazie cyklu – po miesiączce aż do owulacji, stężenie estrogenów w organizmie podnosi się, zaś poziom progesteronu jest stosunkowo niski. Wzrastające stężenie estrogenów wpływa w sposób pośredni na zatrzymywanie się wody w organizmie, mogą pojawić się obrzęki oraz opuchnięcia. W drugiej fazie cyklu, czyli około 14. dnia, wzrasta z kolei ilość progesteronu, co też sprzyja zatrzymywaniu się wody w organizmie kobiety oraz powoduje wzrost łaknienia. Pojawią się wzdęcia i bóle brzucha oraz problemy z wypróżnianiem. Ponieważ metabolizm w tym okresie podlega zamianom (jest spowolniony), wszystkie dodatkowe kalorie są natychmiast przetwarzane w tkankę tłuszczową. Wszystko to łącznie wpływa na wzrost wagi. 

Progesteron wraz z estrogenami, poza zjawiskiem zatrzymywania się wody i związanego z tym problemu wzrostu wagi, powoduje inne niekorzystne objawy, które łącznie nazywamy  zespołem napięcia przedmiesiączkowego (ang. premenstrual syndrome – PMS).

Przybieranie na wadze jako objaw PMS

Zespół napięcia przedmiesiączkowego dotyczy kobiet będących w wieku rozrodczym i obejmuje symptomy na tle psychicznym oraz somatycznym, które powtarzają się w każdym cyklu miesiączkowym, w fazie lutealnej. Wśród objawów psychicznych obserwuje się: zmiany nastroju, przygnębienie, drażliwość, złość, niepokój, smutek, zaburzenia koncentracji, zmęczenie, trudności w zasypianiu oraz senność w trakcie dnia, obniżone libido. Objawy somatyczne to wzdęcia brzucha, obrzęki kończyn, nabrzmiałość sutków, zawroty głowy oraz nadmierny apetyt – szczególnie na potrawy słodkie. 

Co wpływa na wystąpienie PMS?

Znaczenie w powstawaniu PMS mają endorfiny oraz zaburzenia osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, która reguluje m.in. poziom hormonu stresu. Ważną rolę odgrywa prostaglandyna, hormono-podobna substancja chemiczna, która kontroluje różne funkcje fizjologiczne. Substancja ta wspomaga skurcze mięśni gładkich oraz rozszerza naczynia krwionośne, co wspiera oba istotne warunki prawidłowego cyklu menstruacyjnego. U kobiet ze stwierdzonym PMS, wydalanie tego hormonu jest zaburzone (produkcja prostaglandyny jest znacznie niższa w późnej fazie lutealnej, zaś znacząco podwyższa się w fazie pęcherzykowej i wczesnej fazie lutealnej). Na wystąpienie PMS duży wpływ mają również zaburzenia w aktywności serotoniny.

Jaki wpływ na przyrost masy ciała w trakcie okresu ma serotonina?

Serotonina jest hormonem tkankowym i ważnym neuroprzekaźnikiem w ośrodkowym układzie nerwowym, który oddziaływuje na wiele procesów zachodzących w organizmie. Stosowanie diety z przewagą węglowodanów wpływa na wzrost syntezy serotoniny i jej uwalniania w mózgu, co prowadzi do zużywania tryptofanu, aminokwasu, który odpowiada za jej powstawanie w organizmie. Z powodu braku naturalnego prekursora serotoniny w organizmie, zmniejsza się poziom jej produkcji, przez co dochodzi do zaburzeń w kontrolowanych przez nią procesach, takich jak np. regulacja samopoczucia, apetytu oraz snu. 

Wahania ilości serotoniny w organizmie w okresie miesiączki mogą skutkować zwiększonym zapotrzebowaniem na słodycze. Wiążę się to, z tym, żeniższy poziom produkcji serotoniny w organizmie prowadzi do niestabilności nastroju i drażliwości. Węglowodany pomagają uwalniać serotoninę, więc organizm ,,aby poczuć się lepiej ‘’ domaga się ich zwiększenia w diecie, co wiąże się ze wzrostem wagi.

Czy wzrost wagi jest stanem przejściowym?

Podczas menstruacji waga zawsze wzrasta, niezależnie od tego, jaką dietę i aktywność fizyczną prowadzi kobieta. Jednak ilość przyrostu ciała zależy od indywidualnych cech organizmu. Wynika to z tego, że od urodzenia ciało każdej kobiety ma swój własny program przejścia miesięcznego cyklu miesiączkowego oraz towarzyszących mu dolegliwości. Oprócz predyspozycji genetycznych, przyrost masy ciała podczas menstruacji, zależy od ilości jedzenia i spożywanych płynów oraz od wszystkich opisanych wcześniej czynników. 

Szacuje się, że masa ciała podczas i na krótko przed miesiączką, może wzrosnąć nawet do 4 kilogramów, po czym kilka dni po krwawieniu wraca ona do normalnego stanu. Wzrost wagi w czasie miesiączki jest zatem przemijający i wraz z jej zakończeniem zazwyczaj mija. Niestety nie w każdym przypadku tak się dzieje; zwłaszcza wśród kobiet, które w tym czasie ulegają zmiennym nastrojom oraz zachciankom, może pojawić się tzw. nadwyżka kaloryczna. Ta może, jeśli powtarza się wraz z kolejnymi cyklami, przyczyniać się do trwałego przybierania na wadze oraz utrwalania nawyków, które mogą doprowadzić do innych nieprawidłowości w kobiecym organizmie. Z tego powodu istotne jest wprowadzenie określonych działań prewencyjno-dietetycznych oraz wyrobienie  w sobie dobrych nawyków. 

Jak można radzić sobie z problemem wzrostu wagi podczas okresu?

Stosuj odpowiednią dietę. Powinna ona opierać się naspożywaniu regularnych posiłków, ze stałym odstępem czasowym (ok. 3 godzinnym), z niską zawartością cukrów prostych, ograniczeniu spożycia kawy, alkoholu oraz tłuszczów. Dietę należy uzupełniać przyjmowaniem witamin i składników mineralnych, głównie witaminą B6, witaminą, B-complex, witaminą C, witaminą E i D oraz magnezem i wapniem. Wszystkie te związki mogą pomóc załagodzić określone objawy PMS, np: drażliwość, zmęczenie, bóle głowy, zatrzymywanie się płynów w tkankach. 

Ogranicz spożycie soli. W diecie należy zminimalizować ilość  produktów, które zawierają duże ilości soli, a tym samym mogą zatrzymywać wodę w tkankach,  takich jak: sery żółte, konserwy rybne i mięsne, wędliny oraz przekąski tj. chipsy, paluszki. Zamiast tego typu produktów należy wybierać jako przekąski pełnoziarniste produkty, owoce i warzywa, niedoprawione orzechy. 

Przyjmuj odpowiednio dużą ilość płynów. Zaleca się przyjmowanie około 2 litrów płynów na dobę; przy tym wskazane jest  picie wody mineralnej niskosodowej, unikanie kawy i napojów zawierających kofeinę oraz zrezygnowanie ze słodzonych soków i napojów gazowanych. Pomocne będą też zioła i rośliny, które usuwają nadmiar wody z organizmu oraz pomagają pozbyć się obrzęków, np: mniszek lekarski, pokrzywa, skrzyp, krwawnik, miłorząb japoński, niepokalanek pospolity.

Wprowadź aktywność fizyczną. Ćwiczenia fizyczne redukują stres i napięcie, podnoszą nastrój, poprawiają krążenie oraz pomagają zmniejszyć apetyt. Dzięki nim łatwiej jest  pozbyć się nadmiaru wody z organizmu, a przy okazji skóra stanie się bardziej elastyczna i napięta. Aktywność fizyczna powinna obejmować głównie spacery, bieganie, pływanie oraz jazdę na rowerze. Wysiłek fizyczny można wspomóc drenażem limfatycznym, który usprawnia przepływ limfy, co pomaga pozbyć się zalegających w ciele ubocznych produktów przemiany materii i toksyn. Zabiegi z użyciem drenażu limfatycznego usprawniają metabolizm, wspomagają utratę wagi, redukują cellulit oraz obrzęki; można je znaleźć w ofercie wielu ośrodków fizjoterapii oraz salonów kosmetycznych. Zabiegi należy wykonywać zawsze przed lub po miesiączce, nigdy w jej trakcie, ponieważ mogłoby to skutkować nadmiernym upływem krwi z macicy.

autor: Kamila Kopczyńska
foto: canva.com

Artykuł Dlaczego podczas miesiączki wzrasta waga? pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.

Słowa mają moc motywacyjną!

Warto otaczać się mądrymi myślami – miej je zawsze pod ręką!

1. Nie wszyscy możemy wszystko…
   Ile razy wymagałaś od siebie nadludzkich umiejętności? Bądź najlepsza w tym, w czym jesteś naprawdę dobra – nie we wszystkim. Nikt z nas nie jest idealny i wszechwiedzący! Tak po prostu.

2. Sukces to suma niewielkiego wysiłku, powtarzanego z dnia na dzień. Zacznij więc dziś….

Nic w życiu nie jest nam dane ot tak – za darmo. Tylko wysiłek, konsekwencja, praca jest w stanie doprowadzić nas tam, gdzie chcemy. Nie planuj, tylko zacznij do tego dążyć od dziś. Tylko wtedy osiągniesz sukces, o jakim marzysz.

3. Nie obawiaj się tego, że Twoje życie się skończy, ale tego, że nigdy się nie zacznie…

Też masz czasem poczucie, że coś cię omija, że życie mija, a ty nie robisz tego, o czym marzysz? Czas minie i tak, więc zacznij żyć tak, byś była zadowolona z danego ci czasu – wolnego od narzekań.

4. Żeby odnieść w czymś sukces, trzeba zacząć to robić…

Nie jutro, nie od poniedziałku. Od teraz. Samo się nic nie dzieje. Wszystko potrzebuje twojego działania.

5. Za każdym czynem musi stać motyw…

Tylko wtedy nasze działania, praca ma sens. Nie rób rzeczy, których „nie czujesz”, nie wierzysz w ich sens.

6. If you can dream it, you can do it…

Jeśli jesteś w stanie o czymś marzyć, możesz także tego dokonać – to twoje marzenia, twoje życie.

7. Dam radę. A jak nie dam? Dam radę. A jak się przewrócę? To się podniosę. A jak się nie podniosę? To sobie poleżę….

Wątpisz czasem w swoje możliwości? Może się zdarzyć, że poniesiesz porażkę. To jest normalne i one będą zdarzać. Spróbuj z każdej sytuacji wyciągać wnioski dla siebie. Tyle twojego.

8. Upływający czas pokazuje nam, co jest naprawdę ważne w życiu…

Czym się teraz przejmujesz? Co jest twoim zmartwieniem? Pomyśl sobie, że twoje życie dobiega końca i myślisz o tym zdarzeniu – czy słusznie tracisz zdrowie przejmując się tym? Skup się na rzeczach istotnych.

9. Go to bed with dreams. Wake up with plans…

Wyznaczaj sobie konkretne cele do realizacji swoich marzeń. Pragnienia zamieniaj na konkrety. Teraz, już.

10. Dbaj o swoje samopoczucie. Pamiętaj o kawie z przyjaciółką…

Co tak naprawdę sprawia ci przyjemność w życiu? Co cię ładuje, daje siłę i kopa do działania? Rób to codziennie. Dzięki temu, twoje życie będzie kompletne. Nie odmawiaj sobie przyjemności.

Artykuł 10 tapet motywacyjnych na pulpit – pobierz i zmieniaj swoje życie! pochodzi z serwisu ohmydaily.pl.