Teraz ten schemat zaczyna się zmieniać. Vogue zwrócił niedawno uwagę na rosnącą popularność tzw. wellness dates, czyli randek, podczas których zamiast siedzieć przy drinku, robimy coś wspólnie. Może to być joga, medytacja, sound bath, spacer, trening czy inna aktywność związana z szeroko rozumianym wellbeingiem.

I choć pomysł pierwszej randki w legginsach i bez makijażu dla części osób może brzmieć jak dodatkowy poziom stresu, stoi za nim całkiem interesująca zmiana w podejściu do poznawania partnerów.

Pierwsza randka już nie musi odbywać się przy drinku

Wellness dating nie pojawił się w próżni. W 2026 roku coraz wyraźniej widać zmęczenie światem, w którym poznawanie ludzi zaczyna się od przesuwania palcem po ekranie, a później często kończy kolejnym niemal identycznym spotkaniem przy stoliku.

Vogue wiąże popularność wellness dates właśnie ze zmęczeniem aplikacjami randkowymi i potrzebą bardziej autentycznych kontaktów. Zamiast kolejnego wieczoru spędzonego na wymienianiu informacji o pracy, podróżach i poprzednich związkach mamy wspólne doświadczenie, podczas którego rozmowa toczy się niejako przy okazji.

Nie musi to zresztą oznaczać wspólnego biegania o siódmej rano. W wersji opisywanej przez Vogue randką może być chociażby joga dla dwojga, medytacja czy kąpiel w dźwiękach. Vogue Adria zauważa, że nowy trend zmienia samą definicję pierwszego spotkania – coraz mniej chodzi o stworzenie perfekcyjnych warunków do zaprezentowania swojej najlepszej wersji, a bardziej o zobaczenie drugiego człowieka w naturalnej sytuacji.

Można pójść jeszcze szerzej. Spacer po lesie, wycieczka rowerowa, wspólne gotowanie, ścianka wspinaczkowa, padel czy wizyta na targu śniadaniowym nie są wellness w ścisłym znaczeniu tego słowa, ale opierają się na tej samej zasadzie: zamiast siedzieć naprzeciwko siebie, robimy coś razem.

Na takiej randce trudniej udawać

To największa zaleta nowego trendu. Przy restauracyjnym stoliku łatwo wejść w tryb autoprezentacji. Mamy przygotowane historie, wiemy, o czym opowiadać, znamy pytania, które wypada zadać. Pierwsza randka może więc przypominać prezentację dwóch starannie przygotowanych wersji siebie.

Wspólna aktywność trochę ten scenariusz burzy. Podczas zajęć jogi szybko zobaczymy, czy druga osoba potrafi śmiać się z własnej niezręczności, czy przeciwnie – każdą pozycję traktuje jak eliminacje olimpijskie. Podczas spaceru można sprawdzić, czy potrafimy komfortowo pomilczeć. Przy wspólnym gotowaniu okazuje się, jak ktoś reaguje, kiedy coś nie idzie zgodnie z planem.

Oczywiście żadna z tych sytuacji nie jest testem osobowości i nie pozwala po godzinie ocenić, czy właśnie spotkałyśmy miłość życia. Daje jednak więcej okazji do spontanicznych zachowań niż klasyczne siedzenie przy stoliku.

Wellness dating zwraca uwagę właśnie na ten aspekt. Wspólne doświadczenie może pokazać, jak ktoś zachowuje się w swoim ciele, reaguje na niezręczność i podchodzi do sytuacji, w której nie wszystko można wcześniej zaplanować.

Nie chodzi tylko o brak alkoholu

Wellness dates wpisują się również w szerszą zmianę dotyczącą roli alkoholu w randkowaniu. Przez lata drink był niemal domyślnym elementem pierwszego spotkania. Miał rozluźniać, zmniejszać skrępowanie i pomagać przełamać pierwsze lody.

Tyle że coraz więcej osób zaczyna świadomie z niego rezygnować. Zjawisko doczekało się nawet własnej nazwy – dry dating, czyli randkowanie na trzeźwo.

Nie musi to oznaczać całkowitej abstynencji. Chodzi raczej o decyzję, żeby podczas poznawania nowej osoby nie potrzebować alkoholu do zmniejszenia napięcia. W praktyce ma to jeszcze jedną zaletę – jeśli randka jest świetna, wiemy, że rzeczywiście dobrze się bawiłyśmy. Jeśli natomiast rozmowa kompletnie się nie klei, trudniej przypisać nagłą „chemię” drugiemu kieliszkowi sauvignon blanc.

Psychologia od dawna wie, że sposób rozmowy ma znaczenie

Sama joga nie sprawi oczywiście, że dwoje niedopasowanych ludzi nagle stworzy świetną parę. Interesujące jest jednak to, co podczas takiego spotkania dzieje się między nimi.

Badania nad tworzeniem bliskości od dawna pokazują znaczenie wzajemnego ujawniania informacji o sobie. Meta-analiza opublikowana w „Psychological Bulletin” wykazała związek między self-disclosure, czyli otwieraniem się przed drugą osobą, a sympatią i budowaniem relacji.

Jeszcze ciekawsze są badania nad pierwszymi spotkaniami. W eksperymencie opublikowanym w „Journal of Experimental Social Psychology” osoby, które podczas rozmowy na zmianę zadawały sobie pytania i odpowiadały na nie, deklarowały większą sympatię, bliskość, podobieństwo i przyjemność ze spotkania niż uczestnicy, u których rozmowa była mniej wzajemna.

To nie jest bezpośredni dowód na wyższość randki na spacerze nad randką w restauracji. Pokazuje jednak coś istotnego, że poznawanie drugiej osoby nie polega tylko na zgromadzeniu jak największej liczby informacji na jej temat. Ważna jest wzajemność i sposób, w jaki rozmowa się rozwija.

Aktywność może stworzyć dla takiej rozmowy bardziej naturalne warunki. Nie musimy przez dwie godziny patrzeć sobie w oczy i gorączkowo szukać kolejnego pytania. Coś dzieje się wokół nas, więc pojawiają się spontaniczne tematy, żarty i reakcje.

Chemii nie da się jednak sprawdzić podczas jednego treningu

W całej modzie na wellness dating jest też pewna pułapka. Obietnica, że dzięki odpowiednio wybranej pierwszej randce można „szybko sprawdzić kompatybilność”, idealnie pasuje do współczesnej kultury randkowania, w której chcielibyśmy jak najwcześniej wiedzieć, czy warto inwestować czas w drugiego człowieka.

Tymczasem nie każda cecha ujawnia się podczas pierwszego spotkania. Ktoś może być zestresowany, nieśmiały albo zwyczajnie fatalny w jodze. Nie oznacza to jeszcze, że będzie złym partnerem.

Podobnie z pierwszą chemią. Intensywne przyciąganie może pojawić się natychmiast, ale spokojniejsza relacja czasem potrzebuje kilku spotkań, żeby w ogóle dostać szansę.

Dlatego wellness date warto potraktować nie jako kolejny test do zaliczenia przez potencjalnego partnera, lecz jako alternatywę dla randkowej rutyny.

Być może właśnie tego potrzebują zmęczeni randkowaniem single

Popularność wellness dates mówi o współczesnym randkowaniu coś jeszcze. Po latach aplikacji, perfekcyjnych zdjęć profilowych i niekończących się rozmów na czacie coraz bardziej zaczynamy tęsknić za prawdziwym doświadczeniem z drugim człowiekiem.

Podobny kierunek widać zresztą poza światem randek. Vogue, opisując największe trendy wellness na 2026 rok, wskazywał rosnącą potrzebę miejsc i doświadczeń pozwalających oderwać się od cyfrowego szumu i spotkać innych ludzi w realnym świecie.

Źródło: vouge.com, Journal of Experimental Social Psychology, PubMed

Zobacz także:

• Kobiety nie chcą już księcia z bajki. Teraz szukają Shreka
• Mam wrażenie, że nic dobrego już mnie nie spotka. Kobiety coraz częściej mówią o zmęczeniu spełnionym życiem
• Traumy, które pozostawili nam w spadku rodzice. Ile łatwiej byłoby bez nich żyć

The post Koniec z randkami przy winie. Single znaleźli nowy sposób, żeby szybko sprawdzić, czy do siebie pasują first appeared on ohmydaily.pl.

Zamiast niego wybierają… Shreka

I nie chodzi oczywiście o poszukiwanie zielonego ogra mieszkającego na bagnach. „Shrekking” to określenie na randkowanie z osobą, która nie odpowiada naszemu dotychczasowemu „typowi” pod względem fizycznym. Za tą zabawną nazwą kryje się jednak znacznie ciekawsze pytanie – czy po latach pogoni za chemią i idealnym pierwszym wrażeniem zaczynamy wreszcie szukać w partnerach czegoś zupełnie innego?

Książę z bajki już nie wystarcza

O trendzie napisał niedawno amerykański „Vogue”. Magazyn zwraca uwagę, że popularność „shrekkingu” można odczytywać jako część większej zmiany zachodzącej we współczesnym randkowaniu.

Pokolenie wychowane na aplikacjach randkowych, situationships i relacjach, w których przez kilka miesięcy nie wiadomo właściwie, „co nas łączy”, zaczyna być zmęczone emocjonalną niepewnością.

W takim świecie atrakcyjność zaczyna znaczyć coś więcej niż wygląd. Ktoś jasno mówiący o swoich zamiarach może okazać się bardziej pociągający niż tajemniczy partner, który raz zasypuje nas wiadomościami, a później znika na trzy dni. Stabilność zaczyna wygrywać z nieprzewidywalnością. Emocjonalna dostępność – z grą w niedostępność.

To dlatego Shrek okazuje się całkiem interesującym symbolem. Nie przypomina księcia z bajki, ale jest lojalny, potrafi kochać i ostatecznie nie udaje kogoś, kim nie jest.

Carrie miała Mr. Biga, ale Charlotte wybrała Harry’ego

„Vogue” przywołuje przy okazji przykład, który doskonale zrozumieją fanki „Seksu w wielkim mieście”. Charlotte York przez lata miała bardzo precyzyjną wizję mężczyzny, którego powinna poślubić. Przystojny, elegancki, z odpowiednią pozycją i manierami. Jej wyobrażenie o miłości było niemal równie starannie zaplanowane jak ślub.

A potem poznała Harry’ego Goldenblatta. Początkowo zupełnie nie uważała go za atrakcyjnego. Nie pasował do obrazu mężczyzny, którego widziała u swojego boku. Z czasem okazało się jednak, że daje jej coś znacznie ważniejszego – poczucie bezpieczeństwa, oddanie i akceptację.

Tyle że właśnie tutaj przebiega bardzo ważna granica. Charlotte nie wybrała Harry’ego dlatego, że uznała: „nie jest przystojny, więc przynajmniej będzie mnie dobrze traktował”. Naprawdę się w nim zakochała.

To piękne, jednak sam „shrekking” ma również znacznie mniej romantyczną wersję.

„Dam mu szansę, przynajmniej będzie mnie dobrze traktował”

W mediach społecznościowych termin zaczął być używany również do opisywania sytuacji, w której ktoś świadomie umawia się z osobą, którą uważa za mniej atrakcyjną od siebie, zakładając, że dzięki temu będzie miał w związku bezpieczniejszą pozycję.

Rozumowanie jest proste – skoro nie jest typem mężczyzny, za którym oglądają się wszystkie kobiety, powinien bardziej doceniać tę, która go wybrała.

I właśnie tutaj niewinna idea zaczyna robić się problematyczna. Wygląd nie jest przecież żadną gwarancją charakteru. Osoba, która nie wpisuje się w obowiązujące kanony urody, może zdradzać, ghostować, manipulować i łamać serca dokładnie tak samo jak ktoś wyglądający jak model z reklamy perfum.

Co więcej, samo założenie, że robimy komuś „przysługę”, umawiając się z nim mimo jego wyglądu, stawia relację na nierównych pozycjach jeszcze zanim zdąży się rozpocząć. Dlatego część ekspertów i komentatorów krytykuje „shrekking” jako trend, który pod pozorem dojrzałości nadal opiera się na bardzo powierzchownym ocenianiu ludzi.

Może więc wcale nie chodzi o Shreka?

To jest chyba najciekawsze w całej dyskusji. Odrzucenie listy wymagań dotyczących wzrostu, sylwetki, fryzury czy sposobu ubierania się może rzeczywiście otworzyć nas na ludzi, których wcześniej nawet nie brałybyśmy pod uwagę.

Pociąg fizyczny nie zawsze pojawia się przecież w pierwszych pięciu sekundach znajomości. Czasem rośnie wraz z bliskością. Ktoś staje się dla nas atrakcyjniejszy, kiedy poznajemy jego poczucie humoru, sposób, w jaki traktuje innych, pewność siebie czy to, jak czujemy się w jego obecności.

Problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy z jednego stereotypu przechodzimy w drugi. Najpierw wierzyłyśmy, że szczęście zapewni nam książę z bajki. Teraz miałybyśmy uwierzyć, że zapewni je „Shrek”.

Tymczasem być może prawdziwa zmiana w randkowaniu polega na czymś znacznie prostszym. Na tym, że przestajemy wybierać partnera jak produkt z katalogu.

Nie musi mieć określonego wzrostu, koloru włosów czy zawodu. Ale powinien być kimś, przy kim czujemy bezpieczeństwo, zainteresowanie i wzajemny szacunek. Dojrzałość wcale nie polega na przekonaniu siebie, że wygląd przestał mieć jakiekolwiek znaczenie. Polega raczej na zrozumieniu, że nie musi być najważniejszy.

Źródło: Vogue, „What’s the Deal With ‘Shrekking’?”, 23 czerwca 2026.

Zobacz także:

• Matka kąpała ją do 16. roku życia. Dopiero jako dorosła zrozumiała, że to nie było normalne
• Mam wrażenie, że nic dobrego już mnie nie spotka. Kobiety coraz częściej mówią o zmęczeniu spełnionym życiem
• Traumy, które pozostawili nam w spadku rodzice. Ile łatwiej byłoby bez nich żyć

The post Kobiety nie chcą już księcia z bajki. Teraz szukają Shreka first appeared on ohmydaily.pl.

To kolejny etap kariery kobiety, która jako dziecko wcale nie marzyła o aktorstwie. Chciała pisać.

Jej droga do tego miejsca była jednak wyjątkowo trudna. Świat dowiedział się o niej więcej w 2022 roku, kiedy McCurdy wydała wspomnienia o tytule, obok którego trudno było przejść obojętnie: „I’m Glad My Mom Died”, czyli „Cieszę się, że moja mama umarła”.

Za prowokacyjnym tytułem kryła się historia dziewczynki, która bardzo długo nie wiedziała, że to, co dzieje się w jej domu, nie jest normalne.

Miała sześć lat, gdy matka zdecydowała, że zostanie aktorką

McCurdy zaczęła występować jako sześciolatka. Później zdobyła ogromną popularność dzięki roli Sam Puckett w serialu „iCarly”, a następnie w „Sam & Cat”.

Jak opowiadała w wywiadzie dla „Vogue”, aktorstwo nie było jednak jej dziecięcym marzeniem. To jej matka Debra chciała kiedyś zostać aktorką i niespełnione ambicje przeniosła na córkę. McCurdy wspominała, że już jako małe dziecko rozumiała, iż na pytanie matki, czy chce być jej „małą aktoreczką”, istnieje tylko jedna prawidłowa odpowiedź.

Debra miała decydować o niemal wszystkich aspektach życia córki – również o jej wyglądzie, wadze i jedzeniu. Jak opisuje „Vogue”, matka zachęcała ją do bardzo restrykcyjnego ograniczania jedzenia, by opóźnić dojrzewanie i sprawić, żeby Jennette jak najdłużej mogła wyglądać jak dziecko. McCurdy zmagała się później z poważnymi zaburzeniami odżywiania. Była jednak jeszcze jedna granica, której w ich domu właściwie nie było. Granica prywatności.

Matka kąpała ją, gdy była już nastolatką

McCurdy opisała, że matka przez wiele lat sama ją myła. Według relacji aktorki przytaczanej przez „The Guardian” trwało to do około 16. roku życia.

Nie chodziło przy tym wyłącznie o pomoc w kąpieli. McCurdy relacjonowała, że matka podczas mycia przeprowadzała bardzo intymne kontrole jej ciała. Debra, która wcześniej chorowała na raka piersi, tłumaczyła córce, że sprawdza ją pod kątem ewentualnych oznak choroby.

Jennette czuła się z tym źle. Po latach opowiadała w podcaście Louisa Theroux, że wiedziała, iż nie chce, by matka to robiła. Kiedy raz spróbowała zapytać, czy mogłaby zacząć kąpać się samodzielnie, matka miała zareagować histerią. Dla dziecka komunikat był prosty – tego tematu więcej się nie porusza.

Dziecko nie ma innego domu do porównania

To jeden z najbardziej przejmujących elementów historii McCurdy. Z dzisiejszej perspektywy wiele zachowań opisanych przez nią w książce natychmiast budzi sprzeciw. Dla niej były codziennością.

Dziecko nie przychodzi na świat z wiedzą o tym, jak powinny wyglądać zdrowe granice w rodzinie. Pierwszym punktem odniesienia są rodzice i dom. Jeżeli pewne zachowania występują od zawsze, mogą zostać uznane za zwyczajny element bliskości – nawet jeśli powodują dyskomfort.

W przypadku McCurdy dochodziła do tego niezwykle silna więź z matką. Jak opowiadała „Teen Vogue”, przez długi czas potrzebowała postrzegać Debrę jako niemal idealną. Dopiero terapia pozwoliła jej spojrzeć na dzieciństwo z zupełnie innej perspektywy. Zanim wydała wspomnienia, miała za sobą sześć lat pracy terapeutycznej nad wpływem tej relacji na swoje dorosłe życie.

„Mama mnie kocha” i „mama mnie krzywdzi” mogą istnieć jednocześnie

To właśnie dlatego historia McCurdy wykracza daleko poza opowieść o dziecięcej gwieździe. Dla dziecka przyjęcie, że osoba będąca źródłem miłości i bezpieczeństwa jednocześnie przekracza jego granice, jest niezwykle trudne. Znacznie łatwiej znaleźć inne wytłumaczenie.

Mama się martwi. Mama wie lepiej. Mama robi to z miłości. McCurdy przez lata broniła właśnie takiego obrazu swojej matki. Dopiero po jej śmierci zaczęła dopuszczać do siebie inną interpretację własnej przeszłości.

Debra zmarła w 2013 roku na raka piersi. Jennette miała wtedy 21 lat. Śmierć matki nie przyniosła jednak wyłącznie żałoby. Z czasem pojawiło się także poczucie wolności.

„Cieszę się, że moja mama umarła”

Tytuł wspomnień McCurdy wywołał ogromne emocje. Ona sama nigdy się jednak z niego nie wycofała. W rozmowie z „Vogue” została zapytana wprost, czy cieszy się ze śmierci matki dlatego, że dopiero ona pozwoliła jej zacząć żyć własnym życiem. Odpowiedziała twierdząco.

Wyjaśniała jednocześnie, że za tym zdaniem kryje się znacznie więcej, niż sugeruje prowokacyjna okładka książki. McCurdy przyznała, że zdarza jej się fantazjować o alternatywnym zakończeniu tej historii – takim, w którym matka przeprasza, a ich relacja się zmienia. Sama nazywa jednak ten scenariusz fantazją.

Jej zdaniem, gdyby Debra nadal żyła, ona prawdopodobnie wciąż zmagałaby się z zaburzeniami odżywiania, problemami psychicznymi i ogromną kontrolą ze strony matki. Jednym z tematów książki stało się więc coś, o czym mówi się znacznie rzadziej niż o żałobie – prawo do nieidealizowania osoby tylko dlatego, że zmarła.

Hollywood chce przenieść tę historię na ekran

Sukces „I’m Glad My Mom Died” był ogromny. Książka trafiła na pierwsze miejsce listy bestsellerów „The New York Times”, a historia McCurdy ma zostać przeniesiona na ekran.

Apple TV zapowiedziało serialową adaptację wspomnień. Jennifer Aniston miała zagrać dominującą matkę głównej bohaterki i być producentką projektu.

W lipcu 2026 roku media poinformowały jednak, że Aniston zrezygnowała z udziału, a jako powód podawano konflikt terminów. Produkcja już wcześniej mierzyła się z problemami – z projektem rozstał się również reżyser Jason Reitman. Sama McCurdy pozostaje związana z adaptacją jako showrunnerka.

Nie wiadomo więc jeszcze, kiedy jej historia trafi na ekran. Tymczasem ona sama robi dokładnie to, czego – jak mówi – chciała od dziecka. Pisze.

Dopiero jako dorosła mogła opowiedzieć własną wersję historii

Najpierw były wspomnienia. Później powieść „Half His Age”. Teraz McCurdy zapowiedziała „The Examined Year” – książkę, która ma pomagać czytelnikom zastanawiać się nad własnymi wartościami, celami i kierunkiem życia.

Trudno nie dostrzec symboliki tej drogi. Jako dziecko miała realizować cudzy plan na swoje życie. Jako dorosła zaczęła odzyskiwać prawo do napisania własnego. Historia Jennette McCurdy poruszyła tak wiele osób, które nigdy nie były dziecięcymi gwiazdami.

Nie trzeba dorastać przed kamerami, żeby przez lata uważać pewne zachowania w rodzinie za normalne. Nie trzeba też mieć relacji identycznej jak McCurdy, by znać uczucie lojalności wobec rodzica, które utrudnia przyznanie przed samą sobą, że coś, co działo się w moim domu, nie było w porządku.

Zobacz także:

• Mam wrażenie, że nic dobrego już mnie nie spotka. Kobiety coraz częściej mówią o zmęczeniu spełnionym życiem
• Traumy, które pozostawili nam w spadku rodzice. Ile łatwiej byłoby bez nich żyć
• Życie w trybie przetrwania. Stan, w którym funkcjonuje coraz więcej kobiet

The post Matka kąpała ją do 16. roku życia. Dopiero jako dorosła zrozumiała, że to nie było normalne first appeared on ohmydaily.pl.

Rozczarowanie spełnieniem

Problem polega na tym, że wiele kobiet po czterdziestce odkrywa, że większość tych celów została już osiągnięta. Zamiast satysfakcji pojawia się jednak uczucie, którego wcześniej się nie spodziewały. Nie jest to smutek ani rozczarowanie. Raczej trudne do nazwania poczucie zatrzymania, wynikające z faktu, że przyszłość nie wydaje się już tak pełna obietnic jak kiedyś.

Psychologowie zwracają uwagę, że jest to zjawisko znacznie częstsze, niż mogłoby się wydawać. Przez lata jesteśmy przyzwyczajeni do życia od celu do celu. Kiedy osiągamy to, czego przez długi czas pragnęliśmy, pojawia się pytanie, które wcześniej nie miało szans wybrzmieć: co dalej?

Czy nic mnie już w życiu dobrego nie spotka?

Nie pomaga również fakt, że człowiek bardzo szybko przyzwyczaja się do zmian. W psychologii zjawisko to określa się mianem adaptacji hedonistycznej. Oznacza ono, że nawet rzeczy, które kiedyś wydawały się spełnieniem marzeń, po pewnym czasie stają się codziennością. Wymarzony dom przestaje budzić emocje i staje się po prostu miejscem do życia. Awans zawodowy staje się kolejnym etapem kariery. Podobnie dzieje się z wieloma innymi osiągnięciami, które początkowo dawały poczucie szczęścia i spełnienia.

Dlatego coraz więcej kobiet zaczyna zadawać sobie pytania nie o to, co jeszcze powinny osiągnąć, ale o to, czego naprawdę chcą. To często pierwszy moment od wielu lat, kiedy mogą spojrzeć na swoje życie nie przez pryzmat obowiązków, oczekiwań i planów, ale własnych potrzeb.

Okazuje się bowiem, że zmęczenie spełnionym życiem nie wynika z braku wdzięczności ani z kryzysu wieku średniego. Często jest sygnałem, że kończy się pewien etap życia oparty na realizowaniu zewnętrznych celów, a zaczyna kolejny – związany z poszukiwaniem sensu, autentyczności i własnej definicji szczęścia.

To właśnie dlatego wiele kobiet po czterdziestce nie marzy już o większym domu, wyższym stanowisku czy kolejnym sukcesie zawodowym. Coraz częściej marzą o czasie dla siebie, nowych doświadczeniach, spokojniejszym życiu albo odkrywaniu pasji, na które wcześniej nie miały przestrzeni. Paradoksalnie więc moment, w którym wydaje się, że wszystko, co ważne, już się wydarzyło, może stać się początkiem czegoś zupełnie nowego.

Zobacz także:

• Odpoczynek, wyciszenie, energia i równowaga. Czego możemy nauczyć się od Strefy Czułości?
• Joe Dispenza – książki, od których warto zacząć swój rozwój duchowy
• Bez względu na wiek czujesz się w środku młodo? Wiemy, dlaczego tak się dzieje

The post Mam wrażenie, że nic dobrego już mnie nie spotka. Kobiety coraz częściej mówią o zmęczeniu spełnionym życiem first appeared on ohmydaily.pl.

Za bardzo wrażliwe?

Przez lata myślałyśmy, że takie po prostu jesteśmy. Ambitne, wrażliwe, nadmiernie ostrożne, perfekcyjne albo wiecznie przepraszające za swoje potrzeby. Dopiero psychologia ostatnich lat zaczęła głośno mówić o tym, że wiele z tych cech może mieć swoje źródło nie w charakterze, lecz w doświadczeniach wyniesionych z dzieciństwa.

Nie chodzi przy tym o spektakularne traumy, które łatwo rozpoznać i nazwać. Coraz częściej mówi się o tych znacznie bardziej subtelnych. O domu, w którym niczego nie brakowało, ale o emocjach rozmawiało się rzadko. Rodzicach, którzy kochali, lecz jednocześnie stawiali bardzo wysokie wymagania. Czy rodzinach, w których nie było przemocy ani uzależnień, ale było za to przekonanie, że dziecko powinno być grzeczne, wdzięczne i nie sprawiać problemów.

Niewidzialne traumy

To właśnie takie doświadczenia psychologowie określają dziś mianem niewidzialnych ran dzieciństwa. Nie zostawiają śladów, które można pokazać światu, ale często towarzyszą nam przez całe dorosłe życie.

Jednym z najczęściej opisywanych „spadków” po poprzednich pokoleniach jest przekonanie, że na miłość i akceptację trzeba zasłużyć. Kobiety wychowane w domach, w których szczególnie ceniono osiągnięcia, bardzo często stają się dorosłymi perfekcjonistkami. Są świetnie zorganizowane, odpowiedzialne i skuteczne. Na zewnątrz wszystko wygląda imponująco. W środku nieustannie towarzyszy im jednak poczucie, że powinny robić więcej, starać się bardziej i nigdy nie mogą pozwolić sobie na błąd.

Podobnie działa przekonanie, że potrzeby innych są ważniejsze od własnych. Wiele kobiet dorastało w domach, gdzie poświęcenie było traktowane jak najwyższa wartość. Mama zawsze stawiała rodzinę na pierwszym miejscu. Nie odpoczywała, nie narzekała, nie prosiła o pomoc. Była silna. Problem polega na tym, że córki często przejęły ten wzorzec razem ze wszystkimi jego konsekwencjami. Dziś świetnie opiekują się dziećmi, partnerami, rodzicami i współpracownikami, ale nie potrafią odpowiedzieć na proste pytanie o własne potrzeby.

Coraz częściej mówi się także o dziedziczeniu lęku. Pokolenie naszych rodziców i dziadków dorastało w zupełnie innych realiach niż my. Niedobory, niepewność ekonomiczna, społeczne oczekiwania czy konieczność podporządkowania się określonym normom pozostawiły ślad nie tylko w ich biografiach, ale również w sposobie wychowywania dzieci. Stąd bierze się między innymi lęk przed ryzykiem, obsesyjne zabezpieczanie przyszłości czy przekonanie, że stabilność jest ważniejsza od szczęścia.

Nie obwiniaj o to rodziców

Nie oznacza to oczywiście, że rodzice świadomie przekazali nam coś złego. Wręcz przeciwnie. Większość z nich robiła wszystko najlepiej, jak potrafiła. Problem polega na tym, że każdy wychowuje dzieci z poziomu własnych doświadczeń. Trudno nauczyć kogoś swobodnego wyrażania emocji, jeśli samemu nigdy nie miało się do tego przestrzeni. Trudno budować poczucie własnej wartości dziecka, jeśli przez całe życie walczyło się z własnymi kompleksami.

Dlatego współczesna psychologia coraz rzadziej zachęca do szukania winnych, a coraz częściej do przyglądania się schematom. Nie po to, by rozliczać rodziców, ale by lepiej zrozumieć siebie. Prawda jest taka, że kiedy zaczynamy dostrzegać, skąd biorą się nasze reakcje, łatwiej zdecydować, które z nich chcemy zatrzymać, a które zakończyć na własnym pokoleniu.

Być może właśnie na tym polega jedna z najważniejszych zmian, jakie zachodzą dziś w podejściu do rodzicielstwa i rozwoju osobistego. Nie próbujemy już być idealnymi córkami i synami. Coraz częściej chcemy być po prostu świadomymi ludźmi. Takimi, które potrafią odróżnić własny głos od głosów odziedziczonych po poprzednich pokoleniach.

Zobacz także:

• Życie w trybie przetrwania. Stan, w którym funkcjonuje coraz więcej kobiet
• Zapytałyśmy kobiety, które skończyły 50 lat, czy jest coś, czego żałują w życiu. Oto, co powiedziały
• 5 faktów, które świadczą o tym, że ciągle przepracowujesz traumy z dzieciństwa. Nr 3 to absolutne potwierdzenie

The post Traumy, które pozostawili nam w spadku rodzice. Ile łatwiej byłoby bez nich żyć first appeared on ohmydaily.pl.

Dlaczego warto unikać sztampowych życzeń?

Powtarzane co roku „zdrowia, szczęścia i pomyślności” to życzenia, które – choć uniwersalne – mogą wydawać się mało osobiste. Świąteczny czas to idealny moment, aby powiedzieć coś od serca i stworzyć wyjątkowy nastrój. Życzenia opłatkowe powinny być chwilą bliskości i otwartości, a nie formalnością do „odhaczenia”.

Kilka wskazówek, jak formułować szczere życzenia

Jeśli chcesz, aby twoje życzenia zapadły w pamięć i naprawdę dotknęły serca bliskiej osoby, oto kilka kluczowych zasad:

Skup się na indywidualnych cechach osoby, do której mówisz.
Przypomnij sobie, co w niej najbardziej cenisz – czy to jej życzliwość, odwaga, czy troska o innych? Powiedz, jak te cechy wpływają na Twoje życie. Przykład: „Podziwiam Twoją determinację i to, jak potrafisz rozwiązywać najtrudniejsze sprawy. Życzę Ci, żebyś nigdy nie traciła tej siły.”

Nawiąż do wydarzeń z mijającego roku.
Odwołaj się do wspólnych wspomnień, osiągnięć lub trudności, które udało się pokonać. Taka refleksja sprawi, że życzenia będą bardziej osobiste. Przykład: „Ten rok przyniósł Ci wiele wyzwań, ale też pokazał, jak niesamowicie jesteś wytrwały. Życzę Ci, żeby przyszły rok przyniósł więcej spokoju i radości.”

Wyraź wdzięczność.
Święta to doskonały czas, by podziękować za obecność i wsparcie. Przykład: „Dziękuję Ci za to, że zawsze jesteś przy mnie, kiedy Cię potrzebuję. Życzę Ci, żebyś sam zawsze czuł się tak kochany i doceniany, jak na to zasługujesz.”

Zaproponuj coś konkretnego.
Zamiast ogólnikowych „szczęścia i pomyślności”, życz realizacji konkretnego marzenia lub celu. Przykład: „Wiem, jak bardzo marzysz o podróży do Włoch – życzę Ci, żeby ten plan udało się spełnić w przyszłym roku.”

Przykłady unikalnych i szczerych życzeń

Dla rodziców

„Dziękuję Wam za to, że zawsze mogę liczyć na Waszą miłość i wsparcie. Życzę Wam zdrowia i wielu chwil wytchnienia, abyście mogli cieszyć się życiem tak, jak na to zasługujecie.”

Dla rodzeństwa

„Życzę Ci, żeby przyszły rok przyniósł Ci wiele niespodzianek i radości – takich, które sprawią, że Twoje oczy będą się śmiały tak, jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi.”

Dla przyjaciela

„Jesteś dla mnie jak rodzina, dlatego życzę Ci tego, co najlepsze: zdrowia, siły i spełnienia najskrytszych marzeń. Mam nadzieję, że przyszły rok będzie pełen sukcesów – tak jak Ty na to zasługujesz.”

Dla współmałżonka

„Każdy dzień z Tobą to dar, za który jestem wdzięczny/wdzięczna. Życzę nam, żeby nasza miłość wciąż rosła i żebyśmy zawsze znajdowali czas na nasze małe wspólne radości.”

Unikaj frazesów, takich jak:

„Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku” (chyba że jako wstęp do dalszych życzeń).

„Zdrowia, zdrowia i jeszcze raz zdrowia” – oczywiście zdrowie jest ważne, ale warto dodać coś bardziej osobistego.

„Wszystkiego najlepszego” – zbyt ogólne i mało emocjonalne.

Życzenia składane podczas dzielenia się opłatkiem to chwila, kiedy możemy naprawdę dotknąć czyjegoś serca. Warto poświęcić chwilę, by pomyśleć o tym, co chcemy powiedzieć, i uniknąć pustych frazesów. Pamiętaj – szczere, indywidualne słowa są warte więcej niż najbardziej wyszukane formułki. W końcu Święta to czas, w którym chodzi o bliskość i miłość!

The post „Zdrowia, szczęścia, pomyślności…” Co mówić podczas dzielenia się opłatkiem – unikaj oklepanych sloganów first appeared on ohmydaily.pl.

Kumulacja zmęczenia i przeciążenia

Ten stan nie pojawia się nagle. Najczęściej rozwija się stopniowo. Wtedy, gdy przez dłuższy czas ignorowane są sygnały zmęczenia, przeciążenia i potrzeby odpoczynku. Gdy codzienne obowiązki, odpowiedzialność za innych i presja bycia „ogarniętą” stają się ważniejsze niż własne granice.

Objawy tryby przetrwania

W trybie przetrwania uwaga zawęża się do rzeczy niezbędnych. Wiele kobiet zauważa, że funkcjonuje zadaniowo. Wykonuje obowiązki, ale nie ma zasobów na rzeczy dodatkowe – rozmowy, inicjatywę spotkania czy dbanie o siebie. Decyzje są podejmowane automatycznie, bez głębszego namysłu, a dni zaczynają być do siebie bardzo podobne.

Charakterystyczne jest także wycofywanie się z kontaktów. Relacje zaczynają wymagać energii, której po prostu brakuje. Pojawia się odkładanie odpowiedzi na wiadomości, unikanie rozmów i potrzeba bycia w pojedynkę. Nie z potrzeby samotności, ale z przeciążenia bodźcami.

Na poziomie fizjologicznym tryb przetrwania oznacza, że organizm nie wchodzi w stan pełnej regeneracji. Sen przestaje być odświeżający, napięcie mięśniowe utrzymuje się przez cały dzień, a ciało reaguje zmęczeniem nawet przy niewielkim wysiłku. To nie jest kwestia braku motywacji, lecz przeciążonego układu nerwowego.

Psychicznie ten stan często wiąże się z obniżonym dostępem do emocji. Reakcje są spłycone, trudniej odczuwać radość, ale też złość czy smutek. Wiele kobiet opisuje to jako „działanie bez czucia”. To mechanizm ochronny, gdy bodźców jest za dużo, psychika ogranicza ich odbiór.

Zbyt długo dawałaś radę

Tryb przetrwania jest szczególnie częsty u kobiet, które przez długi czas pełnią wiele ról jednocześnie i rzadko mają przestrzeń na realne wsparcie. Nie wynika z braku kompetencji ani odporności psychicznej. Jest efektem długotrwałego przeciążenia, w którym organizm wybiera strategię minimalnego zużycia energii.

Jak wrócić do normalności?

Ważne jest jedno – tryb przetrwania nie jest stanem docelowym. To sygnał, że aktualny sposób funkcjonowania przekracza możliwości regeneracyjne organizmu. Zignorowany może prowadzić do wypalenia, problemów zdrowotnych i pogorszenia relacji. Zauważony, może stać się punktem wyjścia do zmiany.

Nie chodzi o natychmiastowe decyzje ani radykalne kroki. Pierwszym etapem jest samo rozpoznanie. Nazwanie tego, co się dzieje, i uznanie, że to nie jest „taka twoja natura”, lecz reakcja na warunki, w jakich funkcjonujesz.

Dla wielu kobiet to moment, w którym pojawia się pytanie nie o to, jak jeszcze lepiej sobie radzić, ale o to, jak przestać żyć wyłącznie w trybie przetrwania.

Zobacz także:

• Niskie poczucie wartości to coś, co możesz pokonać. Pomocna może być medytacja „Jesteś wystarczająca”
• Medytacja przed snem – porzuć stres zanim pójdziesz spać
• Mam wyrzuty sumienia, kiedy odpoczywam. Dlaczego nie umiemy już nic nie robić?

The post Życie w trybie przetrwania. Stan, w którym funkcjonuje coraz więcej kobiet first appeared on ohmydaily.pl.

Może później

Najczęściej wracał temat odkładania siebie na później. Wiele z nich przez lata było skupionych na potrzebach innych – dzieci, partnerów, pracy. Jak mówi Bogna, dziś 51-letnia, dopiero po czasie dotarło do niej, że „była zawsze tą, która ogarnia i pomaga, ale nigdy nie zapytała samej siebie, czego właściwie chce”. Nie chodziło o jedną decyzję, raczej o lata drobnych rezygnacji, które sumowały się w poczucie, że własne życie toczyło się gdzieś obok. Może w przyszłym roku…

Podobnie wyglądała rozmowa o pracy. Wiele kobiet przyznawało, że wierzyły w sens poświęcenia. W to, że wysiłek zostanie zauważony. Anna, 54 lata, mówi wprost, że przez lata powtarzała sobie – najpierw praca, potem odpoczynek. „Myślałam, że jeszcze zdążę, że mam czas. Teraz wiem, że życie nie działa w takiej kolejności” – dodaje.

Zmiana gorsza od poczucia bezpieczeństwa

Wątek relacji pojawiał się niemal w każdej rozmowie. Część kobiet żałowała, że zbyt długo trwała w związkach, które je osłabiały. Ewa, 56 lat, przyznaje, że przez lata usprawiedliwiała zachowania partnera, bo bała się zmian. Dopiero z perspektywy czasu zobaczyła, że miłość nie powinna wymagać ciągłego tłumaczenia czy rezygnowania z siebie. Inne mówiły o przyjaźniach, które rozmyły się w codzienności. Magda, 52 lata, zauważa, że zawsze zakładała, iż „jeszcze będzie czas na spotkanie”, aż któregoś dnia okazało się, że już nie ma z kim się umówić.

Lepiej było spróbować

Wiele rozmów schodziło też na brak odwagi. Nie na wielkie rewolucje, ale na drobne decyzje odkładane latami. Katarzyna, 55 lat, mówi, że najbardziej żałuje niepodjętych prób. „Zawsze było ‘nie teraz’. A teraz wiem, że to ‘teraz’ nigdy nie przychodzi samo. Same musimy je zaaranżować.”

Co ciekawe, niemal wszystkie kobiety podkreślały jedno – nie żałują bycia sobą, choć (o ironio!) nie zawsze to było takie proste.

Nawet jeśli popełniały błędy, to właśnie one ukształtowały je takimi, jakie są dziś. Iwona, 58 lat, podsumowuje to najprościej – nie cofnęłaby żadnej decyzji, żałuje tylko, że przez lata była dla siebie tak surowa.

Z tych rozmów wyłania się wspólna myśl – najczęściej nie żałujemy tego, co zrobiłyśmy, a nie że coś zrobiłyśmy i nie wyszło. Najbardziej boli to, czego nie zrobiłyśmy dla siebie, bo wydawało się mniej ważne niż wszystko inne wokół.

Warto o tym pomyśleć już teraz – bez względu na to, czy masz 50. przed sobą, czy już dawno za. Na siebie nigdy nie jest za późno.

Zobacz także:

• 9 rzeczy, które usłyszysz na każdej terapii. „Ja ci to powiem, nie ma co przepłacać”
• Jak odnaleźć sens życia? Praktyczny przewodnik jak doświadczyć wewnętrznej harmonii
• Jak zwiększyć swój self-concept? Praktyczny przewodnik rozwoju własnej samoświadomości

The post Zapytałyśmy kobiety, które skończyły 50 lat, czy jest coś, czego żałują w życiu. Oto, co powiedziały first appeared on ohmydaily.pl.

1. Reagujesz bardzo emocjonalnie na sytuacje, które „nie powinny” aż tak boleć

Drobną uwagę odbierasz jak atak, a neutralne zdanie uruchamia wstyd, złość albo smutek. To często znak, że obecna sytuacja dotyka starej rany – takiej, w której kiedyś nie było przestrzeni na twoje emocje albo bezpieczeństwo. Reakcja nie dotyczy tylko „tu i teraz”, ale niesie ze sobą ciężar przeszłych doświadczeń.

2. Masz silną potrzebę kontroli albo przeciwnie – całkowicie jej unikasz

Osoby, które w dzieciństwie nie miały wpływu na to, co się z nimi dzieje, w dorosłości często próbują odzyskać kontrolę nad światem. Inni idą w drugą skrajność – oddają decyzje innym, bo nauczyli się, że i tak nie mają wpływu. Obie strategie są próbą poradzenia sobie z dawnym poczuciem bezradności.

3. Wciąż analizujesz swoją przeszłość i zadajesz sobie pytanie „dlaczego?”

To absolutne potwierdzenie, że proces nadal trwa. Wracanie myślami do dzieciństwa, łączenie faktów, odkrywanie nowych sensów i momentów „teraz to rozumiem” nie jest cofaniem się. To znak, że psychika próbuje domknąć coś, co kiedyś zostało przerwane. Przepracowywanie traumy rzadko jest liniowe. Często wraca falami.

4. Trudno ci zaufać własnym emocjom

Zastanawiasz się, czy nie przesadzasz, czy „masz prawo” tak się czuć, czy twoje reakcje są adekwatne. To częste u osób, których emocje były kiedyś ignorowane, wyśmiewane albo bagatelizowane. Dziś twoje wnętrze uczy się na nowo, że uczucia są informacją, nie problemem.

5. Czujesz zmęczenie, którego nie da się wytłumaczyć samą codziennością

Przepracowywanie traumy to ogromny wysiłek dla układu nerwowego. Nawet jeśli robisz to nieświadomie, ciało pamięta. Chroniczne napięcie, trudności z odpoczynkiem czy poczucie „ciągłej gotowości” mogą oznaczać, że w środku wciąż toczy się praca nad dawnym doświadczeniem.

Przepracowywanie traumy z dzieciństwa nie jest oznaką słabości. To dowód, że twoja psychika chce zdrowia, spójności i bezpieczeństwa. Jeśli rozpoznajesz u siebie te sygnały, warto spojrzeć na siebie z większą czułością. To, że wciąż wracasz do przeszłości, nie znaczy, że w niej utknęłaś. Często oznacza, że jesteś coraz bliżej jej zrozumienia.

Zobacz także:

• Uwalnianie emocji metodą EFT – jak działa i dlaczego warto to robić?
• Ustawienia Hellingera – metoda, która budzi emocje. O co tak naprawdę chodzi z ustawieniami systemowymi?
• „Co ludzie powiedzą?” Jak przestać przejmować się opinią innych?

The post 5 faktów, które świadczą o tym, że ciągle przepracowujesz traumy z dzieciństwa. Nr 3 to absolutne potwierdzenie first appeared on ohmydaily.pl.

Na czym polega metoda uwalniania emocji EFT?

Uwalnianie emocji metodą EFT opiera się na założeniu, że przeżycia, stres i dawne doświadczenia zapisują się w ciele jako napięcia, blokady energetyczne i sztywność emocjonalna. Technika emocjonalnej wolności łączy delikatne opukiwanie określonych punktów meridianowych z wypowiadaniem problemu lub emocji, które chcemy uwolnić. Dzięki temu ciało i umysł zaczynają pracować równocześnie.

Tapping polega na bardzo lekkim opukiwaniu palcami miejsc znajdujących się na twarzy, głowie, klatce piersiowej oraz dłoniach – dokładnie tych samych, które od wieków wykorzystuje medycyna chińska. Według jej założeń odpowiadają one za przepływ energii w organizmie. Łagodne pobudzenie tych punktów pomaga rozładować napięcie, wyciszyć reakcję stresową i przywrócić równowagę emocjonalną.

Jak stosować EFT krok po kroku?

Zanim rozpoczniesz tapping, pozwól sobie zatrzymać się na chwilę i nazwać emocję, która najmocniej domaga się uwagi. Może to być lęk, smutek, złość, stres związany z pracą, napięcie w ciele czy obawa przed rozmową kwalifikacyjną. Określenie intensywności emocji w skali 1-10 pomoże ci obserwować, jak zmienia się ona w trakcie ćwiczenia.

Kluczowym elementem EFT jest akceptacja tego, co czujesz. Dlatego tworzymy tak zwane zdanie otwierające – krótką afirmację łączącą opis emocji z aktem samoakceptacji. Powinno ono być szczere i proste, na przykład:

„Mimo że czuję lęk przed rozmową kwalifikacyjną, akceptuję siebie i pozwalam sobie na spokój.”
albo:
„Mimo że jestem przytłoczona i zmęczona, wybieram równowagę i ukojenie.”

Dopiero wtedy zaczyna się właściwa praca z tappingiem. Opukujesz kolejne punkty meridianowe, pozostając uważną na to, co czujesz, i pozwalając sobie na wypowiadanie emocji wprost, bez filtrowania i tłumienia.

Punkty tappingu w metodzie EFT

Poniżej pełna sekwencja, którą stosuje się w klasycznym EFT:

1. Punkt karate – zewnętrzna krawędź dłoni; opukuj ten punkt trzy razy, wypowiadając zdanie otwierające.
2. Czubek głowy – delikatne opukiwanie środka głowy.
3. Brwi – wewnętrzne krawędzie brwi, blisko nasady nosa.
4. Bok oka – miejsce na skroni, tuż przy zewnętrznym kąciku oka.
5. Pod okiem – punkt na kości policzkowej.
6. Pod nosem – obszar między nosem a górną wargą.
7. Pod brodą – zagłębienie pod dolną wargą.
8. Obojczyk – miejsce pod kośćmi obojczykowymi.
9. Pod pachą – około 10 cm poniżej pachy.

Podczas opukiwania mów na głos o emocjach, które cię obciążają: „Czuję lęk. Czuję napięcie. Mam ciężkość w żołądku.” Dopiero w kolejnych rundach przechodzisz do zdań wprowadzających spokój: „Pozwalam sobie na ulgę. Mój oddech wraca do rytmu. Czuję, że napięcie opuszcza moje ciało.”

Po jednej rundzie zatrzymaj się na chwilę i ponownie oceń intensywność emocji. Jeśli wciąż jest wysoka, powtórz sekwencję jeszcze raz.

Dlaczego warto stosować EFT?

To jedna z niewielu metod, którą można zastosować dosłownie wszędzie – w samochodzie, w pracy, przed snem, tuż przed trudnym spotkaniem czy w momentach stresu. Jej działanie jest szybkie, naturalne i bezpieczne dla organizmu. Badania wykazały, że tapping obniża poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu, co przekłada się na realną poprawę samopoczucia.

EFT działa również głęboko – pozwala uwolnić nie tylko bieżące napięcia, ale także emocje związane z dawnymi wydarzeniami. Daje przestrzeń, by dokończyć procesy, które kiedyś zostały przerwane: niewyrażony lęk, tłumioną złość, ukrywany smutek.

Opinie osób, które stosują EFT

Technika emocjonalnej wolności zdobywa coraz większą popularność, bo wiele osób widzi jej realny wpływ na codzienne życie. Jedni stosują EFT przed snem, inni przed wystąpieniem publicznym, a jeszcze inni w sytuacjach kryzysowych.

„Byłam bardzo zestresowana przed ważnym spotkaniem. Wystarczyło kilka minut tappingu i poczułam ulgę w całym ciele. To działa szybciej niż myślałam.” – Anna, 34 lata

„Od lat walczyłam z bezsennością. EFT wprowadziło moje ciało w tryb wyciszenia – pierwszy raz od dawna zasypiam bez napięcia.” – Michał, 40 lat

„Nigdy nie sądziłam, że coś tak prostego może być tak skuteczne. Lęk przed wystąpieniami zaczął znikać po kilku sesjach.” – Karolina, 29 lat

EFT to narzędzie, które masz zawsze przy sobie

Uwalnianie emocji metodą EFT to jeden z najprostszych i jednocześnie najskuteczniejszych sposobów pracy z ciałem i stresem. Wprowadza w stan ulgi, pomaga odzyskać równowagę i przywraca poczucie, że jesteś w stanie poradzić sobie z emocjami, które do tej pory były zbyt intensywne.

Regularna praktyka tappingu potrafi zmienić naprawdę dużo – dlatego warto dać sobie szansę i zobaczyć, jak ta technika emocjonalnej wolności działa w codziennym życiu.

Zobacz także:

• Ustawienia Hellingera – metoda, która budzi emocje. O co tak naprawdę chodzi z ustawieniami systemowymi?
• „Co ludzie powiedzą?” Jak przestać przejmować się opinią innych?
• Te 3 rzeczy świadczą o tym, że pochodzisz z dysfunkcyjnej rodziny i masz traumy

The post Uwalnianie emocji metodą EFT – jak działa i dlaczego warto to robić? first appeared on ohmydaily.pl.